De maatschappij dat ben jij. Dat zeggen ze in elk geval. Maar ik heb niet het idee dat ik de maatschappij was. Want als ik de maatschappij was, zou ik de dingen heel anders doen. Als ik de maatschappij was, zou ik allereerst iedereen naar huis sturen. Een week lang. En thuis zouden ze dan allemaal een week lang verplicht moeten nadenken over de maatschappij. En hoe die is en waarom en wat er niet okay aan is en hoe dat opgelost zou kunnen worden. En dan zou ik ze me dat een week later allemaal laten vertellen. Want ik heb bij de maatschappij alleen maar vragen. En degenen die zeggen dat ik de maatschappij ben, kunnen me wellicht ook antwoorden geven op die vragen. Dus ben jij de maatschappij, geef dan alsjeblieft antwoord. Misschien heb jij wél gelijk.
Wereld, maak je borsten maar nat!
Hier spreekt het Bijlmermeisje…
Waarom vandaag?
Misschien omdat ik geen enkele reden kan bedenken waarom gisteren niet al. En aangezien ik al zo’n 360 gisterens die vraag stel en altijd antwoord “morgen”, lijkt vandaag me toch maar het geschikte moment. Of in ieder geval de gulden middenweg, zoals de traditie is in Nederland.
Maar ik keek dus net naar Pauw en Witteman, en hoewel ik eigenlijk niet zoveel interesse meer heb voor al dat gepraat over dingen op TV, wilde ik vandaag toch wel kijken. Want het is niet zomaar een dag. En als om dat te bevestigen, raast de wind buiten hard tegen de ramen. Zo’n Stormy Weather-avond. En nu ik daar aan denk, a ik ook meteen een muziekje opzetten.
Zo, dat is beter. Pauw en Witteman, dus. Want hoewel die bijzondere dag vandaag alles te maken heeft met ons aller levenselixer, de economie, ging het voor de zoveelste keer weer eens over Geert. En toen ik me weer eens van alles en nog wat had afgevraagd over het waarom daarvan en hoe gebalanceerd de media denken te zijn met een dermate hoge dosis aan berichtgeving over die man, drong het eindelijk tot me door wat het was. Want natuurlijk snap ik wel dat er zoveel aandacht aan hem gegeven wordt. Hij doet zulke radicale en verontrustende uitspraken, dat je wel moet weten wat daar aan de hand is. En zo verwoordde die ex-politicus het ook (vergeef me ik ben te slecht in namen en te lui om het te gaan opzoeken). Als hij op zulke dingen wordt aangesproken in het buitenland, dan zouden wij als geen ander moeten weten hoe makkelijk is voor een buitenstaander om een bevolkingsgroep op basis van een incident over één kam te scheren.
Maar hij zei nog wat anders daarna, namelijk dat dit aanspreken ver Verdonk ging en dat Geert alleen in Nederland de kranten haalt. Achteraf gezien vond ik dat best wel een grappige uitspraak, want het komt overeen met een paar beelden die ik wel eens in mijn hoofd krijg als ik denk aan wat daar allemaal gebeurt in de politiek. Ik zie een Geert die zich inderdaad erg kinderachtig gedraagt. Hij heeft een punt en moet en zal het maken, ook al zit niemand er op te wachten. En om de zaak niet uit de hand te laten lopen, houden we het zoveel mogelijk binnenshuis en kijken we het aan en het waait wel over. Maar langzamerhand begint dat kleine ettertje het hele huishouden over te nemen en zonder te weten waarom, danst iedereen naar zijn pijpen. Hij wil aandacht en hij moet en zal het krijgen, goedschiks of kwaadschiks. En omdat niemand de kleine jengelaar voor het hoofd wil stoten, omdat wij nou eenmaal op een andere manier met dat soort gevoelige zaken omgaan (daarover later meer), blijft Geert doorbleren, steeds harder en harder, omdat er van alle kanten mensen naar hem toe lijken te komen, geïnteresseerd in de dingen die Geert roept. Blijkbaar kunnen ze zich wel in zijn standpunten vinden (en over hoe dat mij beangstigt, ook later meer). En gestimuleerd door deze aandacht, want daar is het de kleine uiteindelijk allemaal om te doen natuurlijk, gaat hij steeds harder roepen. En om hem heen verzint het gezin allerlei constructies om met hem om te kunnen blijven gaan. Anticipeert men op wat zijn volgende actie zal worden en probeert men alvast vooruit te denken over manieren om met de gevolgen te dealen. Want iedereen lijkt er op de een of andere manier last van te krijgen.
Nou is het verschil met gezin plus jengelnest natuurlijk wel wat anders dan de volwassen Kamervertegenwoordiger waar ik het op dit moment over heb. Ik vraag me soms ook af of Geert die dingen echt denkt, of dat het gewoon slimme PR-trucjes zijn om zijn partij groter te maken. Ik denk dat hij zelf ook wel heel goed weet dat de Koran nooit verboden zal worden, of gecensureerd. Dat zou absurd zijn. Als hij dat werkelijk niet weet, of als hij werkelijk denkt dat dit een serieuze optie is, dan zet ik grote vraagtekens bij de functie die hij vervult. Maar hij mag daar inderdaad blijven zitten. En nog los van het waarheidsgehalte van peilingen, lijkt het mij dat hij ook bij de aankomende verkiezingen genoeg mensen zover zal krijgen om hem een zetel te geven en zullen vele mensen nog zeker vier jaar langer van hem moeten horen. Tenzij hij een gigantische blunder gaat. Hij weet precies wat hij wanneer en waar moet, mag en of kan zeggen. Want misschien is hij gewoon een slim zakenmannetje dat geleerd heeft hoe mensen te beïnvloeden zijn. Je hoeft daar echt niet veel voor te kunnen, tegenwoordig. Inspelen op wat er leeft; als je bedenkt hoeveel mensen vrijwillig kijken naar een programma over mensen die beroemd gemaakt zijn door de makers van het programma waarin ze een zang, dans of schaatskunstje mogen vertonen, dan kun je op basis van jarenlange studie naar menselijk gedrag, gecombineerd met marketingstrategieën, zo een doelgroep bijeen rekenen die vatbaar is voor jouw ideeën. En aangezien het ook nog eens een keer heel lekker verkoopt (kommer en kwel, hel en verdoemenis en mensen-die-anders-zijn), gemengd met een craving naar superioriteitsgevoel, het zijn nog altijd de ideale ingrediënten om de aandacht van mensen te trekken. Dat en verdriet, maar verdriet komt meestal achteraf en meestal zijn daar niet zoveel camera’s bij. Verdriet is namelijk wat moeilijker te vangen dan sensatie. Verdriet deel je niet zo gauw met anderen, zeker geen onbekenden en al helemaal niet de sensatiebeluste parasieten bij de media. En dus blijft het verdriet een schaduwzaak. Als je al die in boeken kunt terug vinden. Als daar heel veel studies en onderwijs in gegeven wordt. En als je dan ook nog een heel directe toegang hebt tot de financiën en de middelen om van al die ingrediënten gebruik te maken om jouw ideeën te verkopen, dan kan je als je een beetje slim bent, een gouden deur voor je geopend zien. Misschien is dat het geval bij Geert. Maar misschien denkt hij wel echt zo.
Maar ik wil even terug komen op iets daarvoor. Die directe toegang. Want dat ik op de een of andere vreemde manier inderdaad een beetje wat dit is. Ik schrijf al jaren het leven van me af. Omdat het voelt alsof alleen ik en de woorden die direct uit mijn hoofd komen, mijn ware gedachten kunnen verwoorden. Ik ben geen grote prater, hou het liefst mijn mond, al heb ik door de jaren heen geleerd dat dat eigenlijk niet zo gepast is. Ik denk dat ik gewoon erg veel moeite heb om mijn gedachten kort en hapklaar te ordenen en presenteren. Het zal al gauw duidelijk worden dat ik nou eenmaal allerlei zijwegen indenk, ook nu is dat vast al lang gebeurd. Dus hou ik ze maar voor mezelf, omdat ik ze eerst zelf helder wil krijgen. Maar goed, ik dwaal af.
Ik heb wel meer fantasieën over wat zich afspeelt in het hoofd van Geert. Ik zal het nooit zeker weten, maar ik hou er een stiekeme hobby op na: fantaseren. Dus ook over Geert en hoe hij zou kunnen zijn. En daar leef ik me met mijn woorden ook uitgebreid op uit. Het zal in de loop der tijd blijken dat ik de man niet erg mag. Of in ieder geval dat ik zijn gedachtegoed totaal niet kan waarderen.
Maar ik wil er dan ook wel voor de duidelijkheid bij zeggen dat ik TEGEN IEDERE VORM VAN GEWELD BEN TUSSEN MENSEN EN DAT DAAR IN MIJN GEDACHTENGANG NOOIT EEN EXCUUS VOOR IS. Dus ik ben geen radicalist, en ik zou eerder iedereen oproepen om ook een geweldsloze en wettige vorm van protest teweeg te brengen dat zaait een veel groter effect, trouwens. Maar ik hou er inderdaad zeer vreemde gedachten op na. Ik heb dat inmiddels van mezelf geaccepteerd. Ik weet dat ik in wezen een goed mens ben, ik weet ook dat ik heel slechte dingen kan denken. Maar tussen denken, zeggen en doen zitten levensgrote verschillen. En dat geldt trouwens ook voor vinden, vermoeden en verwachten. Ik heb gelukkig niet zoveel verwachtingen. Ook daar ben ik behoorlijk tevreden mee op dit moment.
En daarmee wil ik voorlopig even eindigen met mijn gedachten over Geert. Want Die zullen vaak genoeg terugkomen. Ik heb er meer dan genoeg en met elke uitspraak van hem weer nieuwe, al weet ik niet hoe lang hij me nog zal blijven boeien.
Ik keek namelijk niet eens naar Pauw en Witteman omdat ik iets over Geert wilde horen. Ik had zo’n vermoeden dat ieder zichzelf respecterende tv-praatprogramma het wel zou hebben over de beurs. Ik heb bepaalde theorieën over de Beurs en de Economie en meer van dat soort Concepten, maar daar ga ik nu even niet op in. Ik wilde weten of dit inderdaad de dag zou worden dat de dollar valt. Ik had het er met Athar al over dat dit hem wel eens zou kunnen zijn. Maar vreemd genoeg was uitgerekend vandaag de Amerikaanse beurs gesloten. En dus moeten we nog een dagje langer wachten op het antwoord uit Amerika. Vreemd genoeg was ook in de docu Amerika de laatste die iets te zeggen had. En dat was toen zoals vaak als Bush aan het woord is, geen veelbelovende uitspraak: De wereld had zich tegen de VS gekeerd. En in gedachten zie ik morgen het hoofd van Noraly als ze meekijkt naar het fragment waarin Bush voor ieder medium dat de wereld rijk is de volgende woorden vereeuwigd: They’re all against us now, Amewica. En natuurlijk schudt hij daarbij langzaam en bedenkelijk zijn hoofd, om vervolgens weer omhoog te kijken en te beginnen aan zijn plan, dat uiteraard de zegen van het volk en God vraagt. Of nou ja, eigenlijk vraagt Bush om het volk te zegenen terwijl hij gewoon zijn gang gaat. Maar dat volledig terzake.
Ik ben dus wel benieuwd naar morgen en uiteraard ook de nabije en verre toekomst. Natuurlijk herinner ik me elf september nog. En ook de manuren die ik in die dagen voor de buis heb doorgebracht. Als dit ‘m is, kan ik maar beter wat koffie in gaan slaan. Anderzijds dacht men bij elf september natuurlijk ook dat het eind der tijden was aangebroken. Maar uiteindelijk was het een nog steeds niet geclaimde aanslag die de vrijbrief gaf voor een nieuwe oorlog. En al met al hebben helaas voor hen vooral de Irakezen de pijn gevoeld. Hun dagelijkse straatbeeld is op heel veel plekken met de grond gelijk gemaakt. Hun geschiedenis is voor hun ogen in puin opgegaan. Als je bedenkt hoeveel miljoenen er nog steeds omgaan in zaken die verwant zijn met het puin dat tijdens onze laatste oorlog gemaakt is, dan kom je makkelijk tot de conclusie dat het dus niets is vergeleken met de kosten die (ook al rijzen ze de pan uit) er gemaakt worden om de oorlog te voeren. En met uitzondering van de mensen die hun geliefden hebben verloren in deze strijd, denk ik dat het vooral iets heel stoms is. Een land dat ons nooit de oorlog verklaard heeft met weliswaar een foute leider (maar daar kan ik er nog wel meer van noemen) vormt nu onderdeel van ons oorlogbeleid, maar mag niet besproken worden (want je kan het woord wel wijzigen, de intentie blijft, zoals veel allochtonen-minderheden-buitenlanders-nieuwkomers elke dag mogen ervaren). En ik kan hem persoonlijk niet goedkeuren. Want hoewel de overheid de steun heeft van allerlei commissies die hen over allerlei dingen informeren, is die informatie geheim om tal van redenen. Dus als ik achter de reden wil komen, moet ik gebruik maken van mijn gezond verstand. En dan kan ik geen reden bedenken waarom we dat zouden doen. Omdat ik ook nooit een reden zal kunnen vinden wanneer ik er begrip voor zal kunnen opbrengen als iemand hier een bom op mijn huis zou gooien. Maar ik weet wel dat ik geen bom terug zou gooien. Dat zou mijn eer te na zijn. Er zijn tal van andere manieren om met zulke problemen om te gaan, anders zouden we dat soort maatregelen in eigen land vast ook wel toestaan in ons eigen land. Dat zegt mijn verstand, of misschien meer gevoel. Ze zijn nauw met elkaar verbonden, dus ik weet niet altijd zeker welke aan het woord is.
Trek, nou heb ik trek. Nou is ze stil.
Ik hen lekker gedoucht en daar ben ik weer. Zo’n beetje aan het eind van mijn schrijfsel gekomen. Ik wil afsluiten met vandaag. Want ik hoop ook echt dat het vandaag dan ook is. Misschien als ik mezelf herinner aan de reden. Want alle dingetjes die ik neertik, hebben uiteindelijk allemaal wel iets te maken met elkaar. In ieder geval dat ze allemaal hier in mijn hoofd bedacht worden. En nu kunnen ze er eindelijk ook uit. Ik weet niet waarom, maar ik heb bedacht dat ik ze maar eens moest gaan delen met de wereld. Want zo leuk is internet ook. Je hoeft geen Kamerlid of BNner te zijn. Je hoeft daadwerkelijk helemaal niets te zijn om te mogen. Nou ja, toch wel, je moet verbonden zijn met het wereldwijde web. En ik ben toevallig in de fortuinlijke positie dat ik dit ben. Dus mag ook ik mijn geluid laten horen tussen die miljoenen andere sterren en IP-adressen.
