Repeat

Als ik daar op sta, dan heeft het een vast met het ander te maken. Maar om dat goed te maken, here’s for something completely the same:

Ik weet niet of ik mijn maanfantasie al een keer gepubliceerd heb, maar ik wil in het kader van Fixy er toch wel even op doorbreien. Het is namelijk volle, vandaag. En nu bedenk ik ineens dat dat best wel eens verband zou kunnen houden met die kou. Maar dat heeft er niets mee te maken. Ik ging dus voortborduren.

En dacht als dat nou waar zou zijn, hoe zouden we het ooit klaar kunnen spelen, om haar te bevrijden. Allereerst is daar een heel goed plan voor gemaakt worden. En als iets duidelijk is geworden is samenwerking en vertrouwen een hoofdvoorwaarde om iets groots voor elkaar te krijgen. Maar o wat staan we daar nu nog ver van af. Wij arme, arme mensen. Als de kleine simpele dingen al niet lukken, hoe moet dan dan als hem om iets echt belangrijks gaat? Maar goed, dat is die realiteit weer.

In mijn fantasie gaat alles altijd goed, dus hadden we het wel klaargespeeld. En waarom dan,dacht ik. Nou ja, vooral om een eind te maken aan het verhaal, want als er iets is waar ik niet van hou, dan is het wel een verhaal zonder einde. En ja, als je dan een oervoorbeeld wil, moet je het niet zoeken in Jurassic Park(hoe die die zijn best ook doet), ook niet in Die Hard of the Bourne Identiteitscrises, of de steeds verder uitdijende Oceanen (want geen van die mensen heeft beloofd dat nooit meer te doen, laat staan zich eraan te houden) En dat oerverhaal moet je al helemaal niet zoeken in ons aller Sly Stallone. Want waar zijn sportvriendje Arnold slim genoeg was om op het juiste moment de juiste carrièremove te maken, bleef Sly in het verleden hangen. En we mogen het allemaal weten, schreeuwen posters alom me toe. Maar zelf hij kan niet op tegen het oudste Neverending Story van onze wereld: de Openbaringen.

En hoewel men waarschijnlijk al sinds mensheugenis (of in ieder geval sinds de eerste oplage) zit te wachten op dat moment, dat elk moment kan aanbreken (een beetje zoals die lente waar ik het net over had), is het er nog steeds niet.

En nou sla ik even een zijspoor in, want ik krijg ineens een gedachte over hoe dat dan werkt. Die climax die maar uitblijft. Want er zijn momenten dat hij heel dreigend voelt. Vooral op van die voorspelde momenten zoals het millennium, de dag des oordeels of 2012. Maar er zijn ook andere momenten waarop niemand er mee bezig lijkt. Net als bij zo’n oude horrofilm. Tegenwoordig en zelfs al een hele tijd wordt er uitgebreid met bloed gesmijt (ik weet dat het gesmeten is, maar poëtisch klinkt dit nu even beter). Maar in die oude films komt de eerste moord pas heel laat. En al die tijd bouwt de spanning op. En dat is nog steeds veel spannender. Dus je wacht maar en wacht maar en weet precies wat er komen gaat, maar zolang die eerste moord er nog niet geweest is, blijf je stiekem hopen. En als er dan op dag een en dag twee niets gebeurd is, dan wordt je heel even rustig. Heel even is die dreiging er niet. Maar meteen merk je dan dat dag drie juist door al die perfectheid heen boordevol slechte voortekenen zit. Dingen die jou opvallen, omdat de camera er met een zwiep er begeleid door een paar spannende vioolscheuren er keihard op inzoomt. Maar het is zo’n detail dat niemand het anders zou kunnen hebben gezien. Je zou het wel dwars door te tv heen willen schreeuwen, maar je wordt niet gehoord. En dus kun je alleen maar bang zijn, bang voor het moment dat het gaat komen. In gedachten allerlei beelden vormend van hoe erg het kan zijn, maar altijd wetend dat het komt. En elke hoek ziet er ineens heel dreigend uit, op die schijnbaar perfecte derde dag. Voor jou, die het detail kende. En dus gil je als de keukendeur opengaat en er helemaal niets aan de hand is. En gil je evengoed de tweede keer weer. En ook de derde en zelfs de vierde, want in die oude films komen er altijd heel veel mensen binnen. Maar voor je gil dan eindelijk echt terecht is, is er al zoveel tijd verstreken dat je je inmiddels al lang volledig in de film bevindt. En dan is de angst na die eerste dood alleen maar groter. Nu betekent het eerder dat de spits eraf is. Want dan begint het hopen of het daar dan bij zal blijven, dat alle andere het wel zullen redden. En hoewel er in die oude films maar heel weinig mensen daadwerkelijk vermoord worden, zijn ze toch veel enger dan de horrors van nu.

Maar goed, genoeg zijspoor, mijn punt was dus dat dat afwachten op da grote moment zo zenuwslopend is. En hoewel ik dat in het geval van de bijbel niet als een angst ervaar, maar eerder als een nare bijsmaak, bedacht ik me dat ik in plaats van de openbaringen ook wel iets anders zou kunnen bedenken. Want ik zou ik niet zijn als ik niet op de of zou zitten. Kort gezegd: Er is altijd een alternatief. En daar wou ik het in het kader van die maanfantasie over hebben. Maar niet nu. Want eigenlijk ben ik best wel moe. Ik geloof dat ik in een nieuw slaapritme terecht aan het komen ben. Dat werd tijd.

Nou wilde ik eindigen met een Wordt Vervolgd, maar omdat ik hip wil zijn en de combinatie van die twee woorden me toch altijd weer terugvoert naar het hoofd van dat ene televisieprogramma waarin kinderen Donald Duck nadoen en ik dat niet zo’n prettig hoofd vind, maar vooral om die eerste reden, wilde ik dit in het Engels doen. Maar toen ik nog hipper wilde zijn en nog een mooie afkorting maken maar toen ik dat eenmaal had ingetikt bedacht ik me dat het r toch eerder uitzag als een einde maar een ziekte en dat dat wel erg ongepast was. Dus heb ik het weer gewist. Maar omdat ik bedacht dat ik toch wel wat recalcitrante trekjes heb en dat een afkorting net zo goed voor alles mag gelden, als je bedenkt hoeveel er per dag bijkomen en dat je je ze dus best mag toe-eigenen zonder behoud van betekenis, mar vooral om die eerste reden besloot ik dat het el moet kunnen en vooral dat ik het dus ook maar ga doen.

Maar voor ik dat doe, of eigenlijk meteen na dat besluit besloot ik ook dat daar dan we een reden voor moet zijn. En bedacht ik dat ik er te zijner tijd maar een soort hyperlinksysteem van moet maken, zodat ik misschien ooit nog eens eindelijk echt terug zal komen op iets wat ik geschreven heb. Maar vooral omdat ik soms veel te lang door ga voor een verhaal af is en ik soms toch echt veel vaker op tijd naar bed moet. Vandaar. Rest mij af te sluiten met:

T*B*C

Van Hot naar Her met Kluitjes in Rieten Muurkastjes

Vandaag verwonder ik me erover hoeveel mensen ervoor betaald worden om zich met mij bezig te houden. Niet omdat ik zo’n speciaal geval ben, maar omdat zoveel mensen dat als baan hebben, zich bezig houden met andere mensen. Ik keek naar tv en naar die eeuwige reclames waar maar geen verbod op komt. En toen kwam weer eens zo’n anti-leuk spotje van de belastingdienst, met dat o zo betrokken team. En terwijl er van alles door mijn hoofd ging. Ik geloof als eerste

o nee niet weer zo’n spotje van de belastingdienst!

En toen

Ja hoor natuurlijk, laat de buitenlander de rotklus maar weer eens opknappen

En toen

Aha, dit keer gaan ze achter de rijken aan

En tot slot

Wat een rotspotje, wat hebben ze daar in gudsnaam voor betaald?

En toen bedacht ik me dat de overheid per definitie klauwen met geld uitgeeft om zich met ons bezig te houden. En of dat nou een goede of een slechte zaak is, laat ik even in het midden, of in elk geval aan een kant van het midden. Maar ik vraag me steeds af of dat niet stukken goedkoper kan. En als ik dan merk door wat voor molen ik moet gaan om te komen door alle autoriteiten die over dingen gaan, dan vraag ik me daadwerkelijk af of dat niet goedkoper kan. En als ik dan ook nog eens een keer bedenk dat mijn hele bestaan inmiddels is teruggebracht tot Sofie en Digi Day, dan vraag ik me af waarom er zoveel geld uitgegeven wordt als het allemaal toch alleen maar een kwestie van cijferwerk is. Waarom ik wekenlang van hot naar her met kluitjes in rieten muurkastjes gestuurd wordt.

Maar dan weet ik het. Omdat boven alles controle gaat. En omdat alles en iedereen altijd gecontroleerd moet worden houden heel veel mensen zich bezig met die controle. Dus volstaat het niet als ik ergens kom en mijn naam zeg. Want wat is nou een naam? Nee, wat men wil weten is bewijs dat ik het ben en dat ik zo ben als dat ik zeg te zijn. En omdat mijn woord niet volstaat, moet dat door heel veel mensen gecontroleerd worden, voor dat van mij aangenomen wordt. En pas als ze er heel erg zeker van zijn, kunnen we van start.

Makkelijker kunnen we het niet maken.

Makkelijker kunnen we het niet maken. Wel erger

Ik wordt van zoveel kastjes naar muren gestuurd, dat ik het idee heb rond te lopen in de hoofdopslagplaats van IKEA.

Wellicht een idee om op de middelbare school al te beginnen met een basiscursus How-To-Deal-With- “overheidsinstanties als je aan de onderkant van de maatschappij staat”

Wie weet gaan de kids zomaar hun best doen als ze weten dat dit hen te wachten staat…

My Funny Valentine

Ja, die dag zit er ook weer op. Ik wacht nou al zoveel jaren op de mijne, dat ik waarschijnlijk met stomheid geslagen zou zijn als hij eens echt zou komen. Het is eigenlijk inmiddels niet meer dan een ceremoniële vertoning, maar dan zonder ceremonie, enkel het gevoel. En ergens mis ik het niet eens zo. Heb een hele leuke antidate gehad, waar nog wel meer van zullen volgen. Maar nu, verkleumd van veel te laat veel te lang veel te bedronken buiten zijn, denk ik helemaal niets.

Ik denk dat ik na de hete douche van straks in een heerlijke droom ga vallen waarin hij een tipje van mijn sluier zal oplichten en me voor een paar uurtjes (of misschien niet meer dan wat fracties van secondes; wie weet hoe lang dat nou echt duurt in kloktijd?) zal doen voelen hoe liefde zou kunnen zijn. En natuurlijk wordt ik dan wakkergewekkerd en hoe snel ik ook bij de snooze-knop ben, hij zal er niet meer zijn. En de kater waarmee ik wakker wordt zal de dag die koud, doch zonnig begint, niet veel beter maken.

Maar genoeg daarover. Want de afgelopen vele delen hebben dat al uitgebreid uit den doeken gedaan. Okay, dan ben ik anders en dan geloof ik in dingen en dan hou ik vast aan dat geloof. En dat ik keer op keer die onbevestiging vind, dat ik keer op keer op die aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid stuit, doet daar niets aan af. Liefde, altijd en ondanks alles en misschien dankzij of juist vanwege. Who knows.

Ik niet dus, maar voor deze ene keer geeft dat niet. En ik zou allerlei diepe dingen willen denken en schrijven, maar het zijn de reeds bewandelde wegen. Er is nog maar een onbewandeld pad dat naar mijn Rome leidt, en helaas mis ik keer op keer de afslag weer. Dus terug naar de kruising en opnieuw aan de wandel. En misschien moet ik de routekaart eens gewoon ergens laten liggen en het pad volgen en maar zien waar het heen leidt. Dat Rome niet in beeld komt, betekent niet dat Constantinopel niet de moeite waard is, of dat er niets te zien valt in Athene. Ik hou me vast aan het idee dat de eerste vraag in Rome zal luiden? Hoe was de reis. Dus laat ik daar maar veel over te vertellen hebben, te zijner tijd.

Ik denk gewoon

Ik voel dat dit een lange wordt. Het is namelijk weer eens een van die momenten dat ik het hele leven in twijfel trek. Wat is er nou echt zo goed aan? Ik hou vast aan mijn dromen van een echt mooie wereld. Ik blijf erin geloven, maar de werkelijkheid maakt ’t me niet makkelijk. De werkelijkheid doet zich voor als een eerstegraads sadist die me op ieder willekeurig moment wil wijzen op alles wat er niet klopt aan mijn mooie dromen. Die alles aangrijpt om die droom door te prikken.

Maar goed, ik negeer even alle feiten, want als je die op een rij zet is het inderdaad een verloren zaak. Maar er zijn nog meer vragen. Want niet wat maakt het onmogelijk, maar waarom is het zo onmogelijk. Waarom is er armoede en waarom is er oorlog en waarom is er misdaad en waarom is er honger en waarom zijn er geen scholen en waarom is niet iedereen gelukkig? Ja, als ik het wist, zou ik dat natuurlijk meteen vertellen. Maar ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik het heel fijn zou vinden als het wel zo was. Ik weet dat elke keer als ik me dat afvraag, er zoveel redenen genoemd worden, dat het zoeken naar een oplossing pas veel later komt. Dat alleen al het opsommen van al die redenen zo ontzettend veel tijd in beslag neemt, dat ik het eind van de opsomming nooit zou meemaken.

Ik zou ook niet weten waar te beginnen. Wat is de belangrijkste vraag? Wat is het belangrijkste onderwerp. Het was zo makkelijk, vroeger op school. Dan ging je naar de geschiedenisles en stond in een boekje alles opgeschreven van hoe het gebeurd was, hoe het verder ging, waarom mensen dit en dat deden en wat daar dan weer het gevolg van was en hoe er uiteindelijk aan dat alles een verandering kwam. Keurig netjes met analyses van de situatie in die tijd en schematische overzichten en zelfs namen voor de perioden waarin die dingen plaatsvonden.

(Even tussendoor, er is een soort hele spannende muziek op Radio 6 op dit moment, het leidt me een beetje af van deze gedachten, maar ik wil het toch niet uitzetten, omdat het mee een beetje ergens heen lijkt mee te voeren. Het klinkt als een soort einde van een regenbui over een gebladerte, met steeds minder druppels. De laatste zijn nu net geweest en er klinkt een soort monotone onnegeerbare buis, alsof in de verte een heel groot schip zijn hoorn laat klinken, en het lijkt ook een beetje te waaien. Nou ja, het klinkt in elk geval alsif er elk geval iets kan gebeuren, zoals wanneer in een spannende film een grote onthulling op het punt van gebeuren staat. Dat leidt dus af. Mijn hart begint ook wat sneller te kloppen. Het is echt alsof ik in een film zit. Alleen heb ik geen idee wat er gebeurt, want de beamer is stuk. Ha, het is klaar. En nee, er is inderdaad niks gebeurd. Freaky muziek.)

Nou ja, waar was ik gebleven? O ja, over hoe makkelijk het met geschiedenisles was. Toen kon je heel makkelijk zeggen kijk dit en dit gebeurde daar en daarom en als ze nou dit of dat hadden gedaan, dan was dit of dat niet gebeurd. En achteraf is het dus zo klaar als een klontje dat je er zelf een label op kon drukken; WOII, de Renaissance, de Verlichting, de Hongerwinter, het Stenen Tijdperk, de Koude Oorlog of het Romeinse Rijk. Van allemaal leerden we van begin tot eind wat er gebeurde, waarom het gebeurde en hoe het gebeurde. En hoewel voor de meesten geschiedenis oersaai is, leerden we wel hoe het was en wat er aan gedaan is om het beter te maken.

Maar nu weten we dat dus niet. Ik, in elk geval niet. Maar goed, ik kan altijd proberen om erachter te komen. En dat is misschien net zo’n onbegaanbaar pad als dat van Inidana Jones, maar what the heck, what’s life without a little bit of adventure? Dus ik ga gewoon kijken waar ik achter kom, dan weet ik in ieder geval meer dan ik nu doe.

Maar om terug te komen op die vraag? Welke, dus? Ik weet het eigenlijk niet echt. Misschien moet ik het ook niet ergens gaan zoeken, maar gewoon bij mezelf beginnen. Wat vind ik belangrijk? Nou, vrijheid, liefde (altijd en meestal en vooral liefde!!!), kennis, natuur, ontwikkeling, relaties, muziek (o ja, altijd en altijd en altijd muziek!!!), en natuurlijk alle dingen die ik nog niet weet.

En welke dat zijn is misschien wel een goed begin. Maar misschien moet ik ook niet te overhaast zijn en meteen op zoek gaan naar alle dingen die ik niet weet. Waarom zou ik alle dingen willen weten? Nee, dat wil ik inderdaad niet, daar krijg je migraine van. Maar ik zou wel willen weten waar het leven heengaat. Een kijkje in de toekomst. Het meest zou ik willen weten of we als mensheid goed bezig zijn. Een heleboel zijn dat niet, dat snap ik ook wel. Maar ik vraag me af of er ondanks alle narigheid op de wereld toch nog evenveel goeds tegenover staat.

Misschien komt het een beetje door de P&W uitzending van gisteren. Ik vond dat zo erg. Ik keek naar dat meisje en bedacht me wat zijn in dat volledig verlaten dorp deed. Wat maakte dat zij was achtergebleven op een plek waar bijna niemand meer was. Er ging een rilling door me heen toen de beelden voor mijn ogen flitsten van familieleden van wie een voor een de keel doorgesneden werd. Van een zusje dat met een lang geweer naar een ander leven geslagen werd, van die twee ogen die dat allemaal vanuit een schuilplaats zagen gebeuren. Het gevoel dat je niet een kunt weten wat je moet doen om dat iedereen die het je normaalgesproken zou kunnen vertellen, in rode plasjes om je heen ligt met een gelaat waarvan de uitdrukking nooit meer zal veranderen.

Hoe is het mogelijk dat ik hier veilig binnen zit, terwijl sinds het bestaan van de mensheid dat soort gebeurtenissen op elke plek van de aarde heeft plaatsgevonden? Waar heb ik het aan te danken dat ik nu niet in haar schoenen hoef te staan? Als ik hoor hoe mensen praten over het geld dat we over de balk smijten met ontwikkelingshulp, dan kan ik me dat goed voorstellen. Ik heb ook zo mijn bedenkingen bij al die vormen van fondswerving en bewustmaking en hulp. Maar er klinkt bij bepaalde mensen een andere klank doorheen. En het is juist die klank die mij raakt. Want het gaat die mensen om de prioriteit die de hulp heeft. Het leven bestaat uit keuzes maken. En uit de stem van deze mensen klinkt vooral de mening dat wij de keuze moeten maken om niets voor deze mensen te doen.

Maar goed, die mensen interesseren me niet meer. Het is zo makkelijk om te kijken naar diegenen die het minder goed doen dan jijzelf. Terwijl goed en kwaad vooral een kwestie van interpretatie is. Ik heb de mijne. Maar laat ik dan kijken naar alle mooie dingen die er zijn in de wereld. En dat zijn er nogal wat. Dingen die het leven de moeite waard maken. Mooie inspirerende dingen.

En natuurlijk denk ik meteen aan muziek. Misschien ook omdat er inmiddels een jazz-programma is begonnen en het heel leuk is om te luisteren naar mensen die in een totaal andere tijd geleefd hebben. We were meant for eachother, sure as heavens above, to have and to hold and to love. Hoezo, andere tijden? Het had ieder jaar sinds mijn geboorte een songtekst kunnen zijn. En toch zingen een paar mannen het toen onder begeleiding van een heel orkest. Het mooiste aan muziek vind ik trouwens life-muziek. Er gaat niets boven meegaan in de vibe van het publiek. Ik heb altijd de neiging om mee te klappen op het eind. Wat nou neiging, ik klap gewoon vaak gewoon ook echt en ik zeg ook yeah. Soms móet je gewoon.

Maar music is dus what makes the world go round. Voor mij is het echt waar. Het mooist vind ik eigenlijk vooral de liedjes waarvan ik de tekst niet kan verstaan. Het heeft iets om mee te gaan in een heel emotionele uiting zonder te weten waar het over gaat. Zoals bij Matbkiche, bijvoorbeeld. Ik heb geen idee waar ze over zingt, en toch ontroert het me elke keer opnieuw. Als we dan toch allemaal iets met elkaar gemeen hebben, dan is dat het wel. En liefde ook wel, iedereen houdt wel van iemand. What a bunch of hippie crap, zou Cartman nu gezegd hebben. Maar volgens mij zijn het gewoon simpele feiten. Maar ja, dan komt de realiteit weer met dove mensen, die dus geen muziek kunnen horen. Die deze heerlijke pianosolo nooit zouden kunnen ervaren.

Nou… Als ze kunnen zien, dan zouden ze misschien via licht en kleurprojectie en een goeie danstolkleraar wel kunnen leren om te bewegen op een ritme. Waarom niet? Als je kijkt naar als die nintendoachtige dansspelletjes moet het op een complexere manier toch ook mogelijk zijn. Een balletzaal met vier lichtmuren en honderdduizend lampjes om het ritme aan te geven en de passen voor te doen. Waarom zouden dove mensen dan niet kunnen dansen? En als je kunt dansen, dan kun je tóch muziek ervaren, me dunkt. En ja, realiteit, dan zijn er inderdaad altijd nog de doofstomme kleurenblinde mensen in een rolstoel, maar dat is nou eenmaal zo. Sommige mensen hebben nou eenmaal gewoon pech. Wie niet?

Nou ja, ik ratel maar wat door. En ook een beetje niet. Want ik wil gewoon fantaseren over dingen waardoor de wereld een beetje beter zijn en worden en kunnen blijken te lijken. Gewoon omdat ik als ik me dan toch de rest van mijn leven ga afvragen wat de zin van het is en als ik dan toch elke keer stuit op de realiteit, dan laat ik dat wel voor wat het is en kijk naar wat het zou kunnen zijn. Zoals een dovendisco dus.

Nou ja, daar wou ik het nu maar bij laten. O ja, ik moet nog een titel verzinnen voor de log. Waarom moet dat eigenlijk. Ik denk niet in titels en thema’s. Ik denk gewoon. Hé, dat is wel wat…

Vrijheid van uiting

Beste Freek,

Ik heb zojuist de herhaling van Pauw en Witteman gezien. Ik kan niet anders zeggen dat ik erg teleurgesteld in je was. Wat jij daar liet zien was het tegenovergestelde van wat ik van jou verwacht had. Hier hou je eerst een vurig pleidooi voor het beschermen van de vrijheid van meningsuiting van de burgers van Nederland. Omdat Ayaan een belangrijke boodschap te verkondigen heeft en ze dit doet als vertegenwoordiger van Nederland en het is dus de taak van de overheid om deze burger te beschermen, ook als ze er voor kiest om deze boodschap in het buitenland te verkondigen. U krijgt meer dan de gemiddelde spreker de ruimte om uw pleidooi te doen aan de premier stilte in de zaal tot je uitgesproken bent.

En dan komt het onderwerp aan bod waar Bert Koenders voor naar de uitzending is gekomen. En hij vertelt hoe vreselijk het er daar aan toe is. En hij vertelt over een meisje dat daadwerkelijk doodsangsten uitstaat terwijl ze voor hem staat. Hij vertelt hoe de voormalige VN- Secretaris-Generaal Kofi Anan vanuit een hotelkamertje met één extra hulp probeert die situatie zo snel mogelijk aan te pakken. Omdat er een humanitaire ramp draait. Omdat er een tweede Rwanda dreigt. Omdat er nog een Sudan voor de deur staat. En hoewel we allemaal weten dat je van hieruit weinig kan doen, gaan zulke gebeurtenissen heel erg aan het hart. En dat beaamt meneer Bert . Maar hij voegt eraan toe dat we wel degelijk iets kunnen doen. En dan wil hij vertellen wat we kunnen doen.

Maar jij ontneemt hem die kans. Jij legt hem daar het zwijgen toe door er tegenaan te gooien dat Bert vooral moet aangeven waarom Ayaan dan niet gewoon binnen een week op de steun van de regering kan rekenen. En Bert opent zijn mond en weer leg je hem het zwijgen toe. Weer mag hij niet zeggen dat de vergelijking tussen Afghanistan, Kenia en Ayaan hier niet opgaat. Weer mag hij niet zeggen welke kleine invloed Nederland kan uitoefenen om te voorkomen dat een hele generatie in een heel groot land nog vele tientallen jaren te kampen zal hebben met onuitwisbare oorlogstrauma’s.

Jij staat niet toe dat Bert daar nog iets anders over kwijt kan. Sterker nog, je schuift het onderwerp geheel van tafel. Het moet gaan over Ayaan.En Bert moet niets anders doen dan jou gelijk geven in jouw mening dat de overheid in actie moet komen. Net nadat jij de premier hebt aangesproken op zijn geweten op het erfgoed van zijn geloof, zijn partij en zijn land. Uit naam van al diegenen die zich hebben willen uitspreken over onrecht op de wereld, waar dan ook. Een pleidooi op zijn moraal en op het moraal dat ons land voor staat.

En het is echt niet omdat ik Ayaan-moe ben of dat ik niet langer wil nadenken over deze discussie. Ik denk dat het juist heel belangrijk is. Ik ken echter niet alle feiten. Wat ik ervan begrepen heb is dat Ayaan op dit moment Nederlands staatsburger is die woont en werkt in het buitenland. Daarnaast wordt ze vanwege het uiten van haar mening met de dood bedreigd. En om redenen die me niet helemala duidelijk zijn, wordt ze daarom door de staat beschermd. Vooralsnog gold die bescherming ook in de Verenigde Staten, maar sinds een jaar of zo niet meer. Om nou te kunnen zorgen dat ze wel kan blijven wonen en werken in het buitenland, moet Ayaan dus een andere manier vinden om haar veiligheid te garanderen. En Frankrijk gaat haar nu misschien die mogelijkheid bieden in de vorm van de Franse Nationaliteit. Kort samengevat, althans.

Ik wil inderdaad ook weten welke burgers wel en niet op welke plekken beschermd worden door de overheid. En om welke vrijheden van meningsuitingen die bescherming dan geldt. Want ik neem aan dat de bescherming die Ayaan krijgt, voor mij niet zou gelden, mochten het ervan komen. Ik denk dat iedere Nederlander wat dat betreft wel wil weten waar hij of zij aan toe is. En ik geef je ook groot gelijk, Freek, als je de premier daarop aanspreekt. Want het komt volgens mij inderdaad slordig over naar de buitenwereld. (Persoonlijk heb ik daar overigens niet zo’n problemen mee. Alle burgers in elk willekeurig land zullen het waarschijnlijk wel met iets oneens zijn wat hun overheid doet. Dat heeft nooit iets gezegd over wie ik ben. Dat er nog steeds mensen rondlopen met het idee dat een natie een prestigezaak is, daar heb ik weinig boodschap aan. Ik heb de grenzen niet getekend, ik heb slechts bij mijn geboorte te horen gekregen dat ik binnen dit specifieke stuk land op bepaalde rechten en plichten mag rekenen.) En het is inderdaad heel naar dat Ayaan zulke problemen heeft. Maar ik vind het niet fair van je om de dingen die op dit moment in Kenia gebeuren weg te schuiven als veel minder belangrijk. En vooral de manier waarop je dat gedaan hebt, vind ik zeer pijnlijk, vooral in het kader van de reden waarom jij zelf naar het programma bent gekomen. Door Bert Koenders het zwijgen op te leggen heb je voor mij ook de erkenning van het verschrikkelijke leed dat de mensen in dat land nu ondergaan onder de tafel geschoven.

Ik heb ergens gelezen dat woorden met de tijd mee van betekenis veranderen. Soms gebeurt dat in korte tijd en soms heel snel. Ik weet niet precies wat vrijheid van meningsuiting vandaag de dag nog betekent, maar ik hoop wel dat er in de betekenis blijft ingebakken dat je naast het recht om voor je mening uit te komen, daar ook nog de ruimte voor krijgt.

Met vriendelijke groet,

Het Bijlmermeisje

Nee, natuurlijk niet!

Alsof de duvel ermee speelt! Uiteraard ben ik niet gestopt met roken. Maar ik voel me geen loser. In tegendeel, ik voel me eigenlijk top of the world. Issues daargelaten. Dichter bij mezelf staan, dat voorop. En ik kan nog heel lang doorgaan met ratelen in Vaaghuizen, maar de waarheid is dat mijn vingers nogal koud zijn. Ik kom net binnen van een heerlijke dag.

Je kan zeggen wat je wil, maar als de lente komt merk je dat aan alles en iedereen. In mijn geval betekende het erg veel sjans. Het is er de tijd waarschijnlijk weer voor, want net nu ik weer eens besloten heb om een manloos leven te leiden, dienen ze zich van alle kanten aan. (Waar zijn jullie verdomme als ik me eenzaam en alleen en lelijk voel?) Nou ja, misschien ook wel in de buurt, net om het hoekje van Laatmaarstraat in de Tegenzinsteeg.

Maar goed, laat ik nou net een paar dagen geleden die Lievernietlaan ingeslagen zijn. Zonder het te vragen wil iedereen me ineens de weg wijzen. Ik heb niet om de weg gevraagd, sterker nog, ik loop niet eens met een plattegrond in mijn handen, want ik ben niet op zoek. Ik wandel gewoon, happy met mezelf. Maar blijkbaar trekt dat bepaalde gidsen aan.

En toen ging de telefoon. Het was Pluk, of in in de stad was en zin had om naar de Sugar Factory te gaan. Maar nee, like I said, ik ben net aan ’t ontdooien. Maar we hebben afgesproken om volgende week te gaan stappen als twee totaal andere persoonlijkheden. En hij vertelde nog iets heel moois over een vriend van hem die net over zijn ex had gezegd: “Ik moet haar echt uit mijn leven amputeren.” Ik ken dat gevoel ja, alsof zij, of hij in mijn geval, helemaal met je vergroeid is als een soort eesrt goed- maar nu zeer kwaadaardig gezwel waar je maar niet van afkomt.

Hoe dan ook, ik bedenk ineens dat ik wel heel makkelijk over dat niet-gestopt-met-roken heen heb gepraat. Ik voel me er behoorlijk zwak over. Maar ik ga er geen drama van maken, zoals ik normaal kan doen. Want feit is dat het gewoon heel moeilijk is en gezien mijn huidige situatie moeilijke dingen niet bepaald zijn waar ik op zit te wachten. Het is nog even too much. En ja, dat is een slap excuus, maar het is evengoed waar. Maar daar ooit meer over.

Ik ga het voornemen in elk geval wel vasthouden, en dat houdt in mijn geval in dat ik er wel degelijk mee bezig ga zijn. Me inlezen, manieren onderzoeken, kijken hoe het allemaal kan en werkt en dan kijken wat het beste voor mij zou werken. Dat klopt ook veel meer met mij. Ik ben geen impulsieveling, behalve dat ik het wel ben. Maar ik ben heel bedachtzaam in mijn impulsen. Of zo. Ik wil wel degelijk precies weten waar ik mee bezig ben, hoe ongeordend die bezigheid ook over moge komen. Nou ja, de tijd zal het leren.

Vooralsnog ben ik blij met de dingen die in mijn leven zijn, allemaal en dat ik van zoveel nog steeds zo kan genieten. En daarmee verdwijnen die nare gedachten en gevoelens ook een beetje naar de achtergrond. Ik voel me minder opgejaagd. Er is meer rust en ik merk dat ik weer vrolijk aan het worden ben. Lekker!

Toen mij gisteravond de vraag gesteld werd of ik een kinderwens had, ging er van alles door me heen. Allereerst grote paniek. O nee, wat betekent dat, wat moet ik daar van denken, ik wil vluchten, het gesprek beëindigen. Maar dat deed ik niet, ik speelde de kalmte zelve en zei luchtig iets in de trant van nee. Maar dat is niet waar.

Ik wil ze wel, ik wil ze heel graag, zelfs. Maar zomaar met iemand die mij opbelt? Nee, dat nou net niet. Meer het tegenovergestelde waarin ik de liefde van mijn leven ontmoet en door onze kinderen altijd samen zijn en in hun onze liefde terugvinden en levend zien blijven. Maar dat klinkt voor de meeste mensen als romantische ratatouille. En dat begrijp ik ook wel, het lijkt tegenwoordig niet veel meer in te houden, het ouderschap. Heel hard werken om creche, peuterspeelzaal, school, opvang, clubs, verenigingen, sport, therapie en andere kosten te betalen waardoor je ze zelden ziet. En als je dan ook nog eens de tijd niet hebt om ervan te genieten, dan blijft er naast ontbijt en avondeten weinig ruimte meer over om ouder te zijn. En in een wereld waarin kinderen hebben geen synoniem meer is voor twee ouders-onder-een-dak, brengt dat zo mogelijk nog meer gedoe met zich mee. Maar onder andere omstandigheden, in een andere situatie klinkt het woordje mama mij als een symfonie in de oren. Of gewoon een ander heel mooi liedje, natuurlijk.

Nou ja, wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik eens wil gaan surfen over het net. Het is de meest interessante plek die ik ontdekt heb sinds de natuur. Het leuke is namelijk vooral dat je er allerlei soorten mensen tegenkomt. En je leert zo de mensen in de wereld op een heel andere mnaier kennen dan in het echte leven. Dat intrigeert me mateloos. Dus ik plankzeil naar allerlei sites, de laatste tijd vooral naar forums en weblogs, om te lezen en zien wat mensen over bepaalde dingen denken en of er nog mensen zijn die totaal andere dingen denken dan ik zelf ooit had kunnen denken. Heel interessant, allemaal. Nou ja, daar ga ik me mee bezig houden. En natuurlijk als altijd antwoorden vinden op mijn vragen. En daar moet ik misschien maar een aparte categorie voor maken. Sterker nog, dat ga ik ook maar meteen doen.

Dus voor dit laat ik het hierbij. Behalve dat ik nog wil zeggen dat ik ook nog een leuke subtitel voor het log heb bedacht, en dat ik die nu ook maar ga proberen in te voegen.

Zo simpel als een start

Zo simpel zou het moeten zijn. Dus dat ga ik dan ook maar proberen. Als ik dan echt pretendeer zo’n vastberaden en volhardend en koppig type te zijn, zij het met de elasticiteit van een strohalm in een stormbui in oktober. Maar goed, ik zal moeten leren accepteren dat ik nou eenmaal vol tegenstrijdigheden zit. Dat betekent niet dat ik er niet mag zijn. En dus ga ik zo veel mogelijk genieten van mezelf. Als je voor de zoveelste keer keihard tegen de lamp van de lamp der liefde loopt, gaat op een gegeven moment een lampje branden. En hoewel het laat is, ik ben nou eenmaal een laatbloeier, ben ik er eindelijk achter dat het misschien iets te maken heeft met dat ik denk dat ik een geliefde nodig heb om gelukkig te zijn. Dat is eigenlijk helemaal niet zo. Ik wordt er alleen een beetje euforisch van, een beetje als de gevoelens die mensen beschrijven bij een heroïnetrip. En ja, als die trip voorbij is, moet je even bijkomen en afkicken zul je nooit helemaal, tot de volgende trip… Ik kan het me zo goed voorstellen, verslaving. Sterker nog, ik heb mijn eigen nicotineliefde. Maar dat brengt me ook meteen op de reden dat ik hierover begon, want het leek me wel een goed idee om vandaag voor het eerst van mijn leven na elf jaar onafgebroken te stoppen met roken.

En ik ben jarenlang als de dood geweest om te stoppen, omdat ik bang was dat het me niet zou lukken en dat ik mezelf de rest van mijn leven een oneindige verliezer zou vinden, een loser van de bovenste plank. En het leek me dus veiliger om maar te blijven roken. Aangezien ik er toch geen last van had, en ik er uitermate van genoot, vond ik de gezondheidsrisico’s niet voldoende reden om te stoppen. Je moet toch ergens aan doodgaan en als je kijkt naar hoe die laatste twintig jaar van je leven er hier in Nederland uitzien, kan ik ze op zich best missen. Beter goed geleefd dan laat uitgebrand.

Maar goed, daar denk ik inmiddels anders over. In het kader van ik hou van het leven en ik wil me niet voor de zoveelste keer verliezen in iets wat me een naar gevoel geeft (in dit geval inderdaad weer eens mijn liefdesleven) heb ik bedacht dat ik me alleen nog maar ga richten op dingen die mij zelf gelukkig maken. Want het is klote om je kut te voelen.

En aangezien ik besloten heb om mijn geluk niet langer moet zoeken in de liefde van een ander, blijft de vraag over waar dan wel? En op dit moment is het antwoord: GEEN FLAUW IDEE. Ik heb daadwerkelijk mijn hele leven heilig geloofd dat liefde het enige belangrijke en de moeite waard van het najagen was. En wereldvrede natuurlijk. En alle kennis uiteraard. Maar die twee laatste zijn hogere menselijke doelen. Op individueel niveau bleef voor mij alleen liefde over. Sinds ik vierentwintig jaar geleden voor het eerst verliefd werd, heb ik dat gevoel altijd vastgehouden.

Maar koppig als ik ben denk ik dat het nu pas tot mijn keiharde schedel is doorgedrongen dat er wel meer is dan dat. En ik denk zelfs ergens dat dat de reden is dat het me nooit gelukt is. Want het is een illusie. En als er iets is waar ik niet van hou, dan is het wel illusie (fantasie, daarentegen, is een van mijn grootste hobby’s). Dus nu ik eindelijk door de enige echte illusie heen geprikt heb die er nog resteerde in mijn leven, wil ik me dan eindelijk vrij gaan voelen. Om te leven en te leren wat het leven te bieden heeft.

En elke keer als ik besef hoeveel dat is, en hoe erg ik daar van kan genieten, wil ik er alleen maar meer van. Maar dat brengt me in de vreemdste staten. Ik krijg eindeloze ideeën en fantasieën en alles wat me boeit prikkelt dat en wekt alleen maar meer op. Maar terwijl ik me daar volledig op wil richten, stuit ik op de realiteit, de lelijke kanten van het leven. En ik heb het afgelopen jaar heel veel weerzin gevoeld daartegen. Maar ik wil daar eindelijk bevrijd van zijn. En vrijheid betekent niets doen tegen je zin. En dus zit ik nu in de fase van inventariseren wat ik allemaal doe tegen mijn zin in en ik ontdek dat dat heel erg veel is. Maar als ik bedenk hoeveel van die dingen ik echt niet kan veranderen, blijft er maar heel weinig over. En toen ik daarbij aan financiën ging denken, en bedacht hoeveel ik kon besparen op sigaretten, bedacht ik me dat dat wel handig is. Maar natuurlijk is daarover altijd de discussie van ja, maar je kan wel op alles bezuinigen wat je echt niet nodig hebt en het leven is ook om van te genieten en als dit ene ding nou is waar ik van geniet, dan vind ik dat ik mezelf wel een break mag geven.

Maar goed, ik heb nu gewoon bedacht dat ik echt geen enkele legitieme reden heb om niet te stoppen. Het enige wat overblijft is de verslaving. En hoe pijnlijk het ook is om dat te erkennen, het is de waarheid. Ik ben verslaafd. En ik schaam me daar ineens heel erg voor. Want slaaf zijn is iets wat tegen mijn diepste principes ingaat. Al mijn voorouders, zonder ook maar een uitzondering, zouden zich in hun graf omkeren als ze wisten dat ik vrijwillig slaaf ben. En ergens ben ik het aan hen verplicht om dan te vechten voor mijn vrijheid. Want als zijn dat ooit niet gedaan hadden, was ik hier überhaupt nooit geweest.

Zodoende is het moment van de waarheid vandaag, of beter gezegd vannacht (het was trouwens wéér eens twee uur tweeëntwintig toen ik hieraan begon), aangebroken. Er zitten nog drie sigaretten in het pakje, en als ik die opheb, ben ik tevens aan het eind van dit schrijfsel gekomen en heb ik mijn laatste sigaret gerookt. Spannend! En ja ik ben als de dood dat het me niet gaat lukken, maar door het op te schrijven,  maak ik het eindelijk definitief. En dan moet ik het maar doen met die vastberadenheid en kijken of ik daadwerkelijk in staat ben om in no-time echt mijn eigen geluk te vinden.

Wat heb ik mezelf lang genegeerd. Ik weet niet eens meer wie ik echt ben. Maar het begint terug te komen, stukje bij beetje. De leuke dingen van mezelf. En dat is nogal wat, vandaar dat ik het ook zo moeilijk vind om te kiezen. En aangezien ik bovendien ook nog een fundamentalistische waarheidszoeker ben, wil ik bovendien ook nog eens zeker weten dat mijn keus ook de juiste is. Alsof je dat ooit kan weten. Maar ja ik ben een ambivalentie waar ik mee moetleven en het heeft ook erg veel leuke kanten. Altijd interessant in elk geval.

Okay, terwijl ik aan het typen ben, is er op Radio 6 het meest irritante liedje dat ik ooit gehoord heb. En hoewel het al zeker tien minuten aan de gang is, begint het nu pas goed tot me door te dringen hoe irritant het eigenlijk wel niet is. Het is eigenlijk niet eens een liedje. Het is een soort dansles. Nee, het is een dansles. Maar geen leuke dansles, een dansles met eens soort Ierse muziek. En vrouw zegt wat de mensen moeten doen en als ze het te pakken hebben, begint er een viool mee te spelen op het ritme. En als ze dat met z’n allen lekker te pakken hebben, komt er een moeilijkheidsgraad bij. Dus hoor ik eerst onafgebroken getik en dan heel toe heel toe heel toe heel toe (in het Engels, uiteraard hiel too iel too hiel too etc, hoor ik eigenlijk in het Nederlands). En dat duurt per graad ongeveer drie minuten en ze zijn inmiddels zeker al bij de achtste graad er klinkt inmiddels eens soort tapdans en er is volgens mij nog een instrument bijgekomen. Een mandoline, als ik me niet vergis. En ik hoor nog een derde, misschien een banjo, maar ik weet niet hoe een banjo klinkt. Hoe dan ook, mijn punt is dat ik die verschrikking nog steeds niet heb afgezet en daar wordt ik inmiddels zo melig van dat ik aan het meedeinen ben. O gelukkig, het is klaar. O nee, het gaat door. Maar die vrouw is in ieder geval opgehouden met lesgeven, nu is het alleen nog maar muziek. Muziek is altijd draaglijk. Hoewel het trouwens wel erg eentonig blijft.

Maar goed, waarom zet ik die herrie niet af? Omdat er op dit moment in mijn leven op weinig andere plekken nog interessante muziek te horen is. Natuurlijk is er altijd het internet maar mijn geluidskaart (en eigenlijk alle andere ingrediënten van mijn computer) stamt uit een flinstone-bouwjaar Ooit ga ik dat fixen en dan zet ik eindeloos BBC Radio op. Ze hebben zoveel interessante dingen daar. Vooral muziek die ik hier in Nederland bijna nergens terug hoor. Behalve dus af en toe op Radio 6. En dus luister ik eigenlijk alleen nog maar naar die zender. Er is trouwens nog een andere reden daarvoor. Ik weet niet wat er aan de hand is met die stereo of dat het gewoon aan mijn gebruik aan handigheid en een handleiding ligt, maar het duurt een eeuwigheid om tussen de zenders te schakelen en ik kan ze om de een of andere reden niet presetten. Dus blijft hij tot in der eeuwigheid op Radio 6 staan. En dat is heel jammer, want zodoende mis ik een heleboel programma’s op Radio 1, mijn andere favoriete zender. Het klinkt overdreven, maar het duurt daadwerkelijk twee minuten  en negenenveertig seconden om op zijn snelst va Radio 1 naar Radio 6 te komen, of je nou omhoog of omlaag gaat in frequentie gaat. Radio 6 dus.

Ik ratel maar door, maar dat heeft er veel mee te maken dat ik nog even niet wil denken aan die drie resterende sigaretten in het pakje. Ik ben nu al aan het terugkrabbelen door te bedenken dat ik ook wel morgen kan stoppen. Ik heb zelfs al een excuus. Als ik de laatste morgen oprook, kan ik meteen timen welke onthoudingsverschijnselen er bij komen kijken. Want ik heb ergens gelezen dat daar een schema van is.

Hèhè, die Ieren zijn eindelijk klaar. En ik ook wel. Ik denk dat dat idee van morgen beginnen met timen niet eens zo’n slecht idee is. Maar dan moet ik in ieder geval wel nu alvast kijken waar ik die informatie vandaan kan halen.

Gevonden! :

Wat verandert als u stopt?

• Na 20 minuten neemt de bloeddruk weer af en de temperatuur van de huid en de handen normaliseert weer.
• Na 8 uur zit er geen giftig koolmonoxide meer in je bloed en de rokersadem verdwijnt.
• Na 24 uur begint het risico op een hartinfarct te dalen.
• Na 2 dagen kunt u al weer beter reuken en proeven.
• Na 3 dagen is de ademhaling verbeterd.
• Na 3 maanden is de bloedcirculatie verbeterd en je longcapaciteit is met 30% toegenomen.
• Na 9 maanden zijn er veel minder infecties, rokershoest en kortademigheid zijn verdwenen, lichaam is klaar voor betere prestaties.
• Na 12 maanden is het risico op een aandoening aan de bloedvaten 50% lager dan bij een roker.
• Na 5 jaar begint het risico op een slagaanval te dalen.
• Na 10 jaar is het risico op longkanker hetzelfde als bij een niet-roker.
• Na 15 jaar is het risico op een hartinfarct het risico op een slagaanval hetzelfde als bij een niet-roker.

 

Okay, als ik dan begin met de positieve dingen, kom ik uit bij dat ik over drie dagen beter ga proeven. Dan neem ik me maar meteen voor om morgen te beginnen met een nieuw eetplan. Want echt goed eten heb ik als sinds whenever niet meer gedaan. Terwijl ik er eigenlijk ontzettend van kan genieten. Phaelix zegt altijd dat ik niet zo met m’n eten moet vrijen. Dus dat ga ik dan maar doen, een orgie van voedsel maken. Kan ik meteen mijn gedachten van die andere lichamelijke behoeften afhouden …

Nou morgen lijkt me wel een mooi moment om daar aan te beginnen. Ik denk dat ik wel een manie kan krijgen van dingen die kunnen gebeuren. Er is genoeg niet klaar in mijn leven en er is zo mogelijk nog meer dat nog moet staan te gebeuren, dus ik denk niet dat ik veel tijd over hoef te houden om met sigaretten bezig te zijn. Maar de tijd zal het leren. Kijk, ik weet natuurlijk niet wat een kwelling het nou echt is, ik heb het niet echt geprobeerd. Maar misschien valt het wel mee. Misschien is het juist wel een uitdaging. Want ik kan er op allerlei manieren een uitdaging van maken.

Allereerst bedenk ik dat ik mezelf uiteraard ga belonen voor elke niet opgestoken sigaret. En met een gemiddelde van twintig per dag lijkt me een euro per sigaret wel op zijn plek. Stel je voor zeg, dan zou ik binnen een maand al euro gespaard kunnen hebben. O nee, dat kan niet, want dan hou ik maar tweehonderd per maand over en daar kan de huur nog niet eens van af. Okay, dan maak ik het wat symbolischer. Gewoon het bedrag gedeeld door het aantal sigaretten is vier gedeeld door twintig is twintig cent per sigaret. O ja, en dan ga ik een echte twintig-centjes-kalender bijhouden door ze op de deur van de slaapkamer te plakken. Elke avond voor het slapengaan. En daarna fijne dromen. Op die manier krijg ik er nu al zin in. Ik kan op de ergste momenten iets fanatiekers doen. De muren beschilderen of zo. Het moet maar eens afgelopen zijn met al dat wit. Het kan nog een leuk projectje worden ook, het heeft geen haast. En ik zie ineens voor me dat ik een levensgroot domino-bord maak van witte stenen.

Soms zijn er namelijk van die momenten in je leven dat je tijdens het zappen blijft hangen op SBS 6. Want heel af en toe, eens in een blauwe schrikkelmaandag (en die zijn pas écht zeldzaam!) komt er daar iets wat boeiend is. Of in ieder geval iets wat door heel veel mensen gezien wil worden. Zoals laatst met Joran (waarvan ik nog steeds vind dat wij met zijn allen een spelletje sensatiebeluste nieuwsgierige roddelputten zijn. Want wie heeft nou echt verdriet om Nathalee? Maar goed, zo is de aard van de mens blijkbaar) en elk jaar weer opnieuw met Domino-Day. En hoewel ik een van de velen ben die altijd geschertst heeft dat Domino-Day echt de meest belachelijke vertoningen ooit is, ben ik inmiddels volledig van mening veranderd. Want een paar jaar geleden bleef ik dus al zappend hangen bij SBS6 en toen was daar Domino-Day. Volgens mij was het op een donderdag. Maar goed. Het thema was sprookjes en omdat ik veel sprookjes ken uit mijn jeugd, bleef ik hangen door de manier waarop de presentator het geheel aan elkaar vertelde en de beelden die ik daarbij te zien kreeg. En dat was daadwerkelijk zo mooi dat ik geheel ontroerd de hoorn van de haak heb gehaald en al liggende op de bank de hele Day heb uitgekeken. En ik leefde ineens zo mee met al die mensen daar. De spanning op hun gezichten, de teleurstelling al een challenge niet gelukt was. De tot op het eind durende vraag van halen we het wel of niet. En ineens vond ik het prachtig. Sterker nog, ik zou als ik hun was er nog iets veel mooiers van maken. Met een echt gigantische hal en een net zo lang durend concert van het Metropole-Orkest die het hele verhaal aan elkaar praat. Want het is echt heel mooi om te zien en te horen en tegelijkertijd constant dat geratel van al die steentjes te horen. Het heeft bijna iets van een watervalgevoel. Nu ik erover nadenk, het zou nóg mooier zijn als er daarbij een hele avond een heel spannend verhaal verteld zou worden door iemand als Freek de Jonge of die ene rare knakker met die moeilijke naam, o ja, Arnon Grunberg. Of dat ene verhaal van de alternatieve schepping van Bram Vermeulen. En dat met de muziek de spanning opbouwt, terwijl de steentjes geheel in stijl rondtikken. Dat zou zelfs in het kader van de Boekenweek iets heel moois kunnen zijn. En zo voort en zo voort. Dat bedoel ik dus met al die ideeën die maar door mijn hoofd blijven stromen.

Om een kort verhaal maar weer eens lang te maken, ik kreeg dus het beeld in mijn hoofd van zo’n heel dominoveld van een pakje sigaretten (Gauloises Blondes, in mijn geval) en dat die er als een poster bijlagen met allerlei details. En dat dan tijdens het vallen van die steentjes het beeld zou veranderen in een brandende vlam die als het geheel echt helemaal is uitgebrand, is veranderd in een lege schone asbak met daarin een plaatje van een zuurstofmolecuul met daarin als laatste opgebrand de laatste rode vonk van de peuk die uiteindelijk verandert in een brandend kaarsje, als symbool voor hoop. Misschien zou dat ook wel een mooie reclamecampagne zijn voor de anti-rook-lobbyisten. Maar goed laat ik mezelf voor geen plotselinge profeet noemen. Want voor hetzelfde geldt breekt morgen inderdaad die dag aan dat ik erachter kom dat ik een loser en een watje ben. En dan waarden dat hele mooie loze woorden. Ach ja, ik ga uiteraard mezelf niet specialiseren in het Domino-Deïsme. Ik zou bovendien niet weten waar ik zoveel dominostenen vandaan zou moeten halen en al helemaal niet waar ik ze zou moeten laten. Bij de voordeur was nog wel plek, ja…

Afijn, ik kom al in de goede mood. Er zijn nog een ziljoen andere dingen die ik zou kunnen doen behalve dominostenen naar huis slepen. Meer dan een ziljoen.

Al met al heb ik nog steeds makkelijk praten. Er resten mij inmiddels nog twee sigaretten en dan betekent nog tweemaal mijn lichaam dat effect laten ervaren van poriën en huid en iets in mijn hoofd. En eigenlijk ook een beetje de smaak, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, want rokersadem stinkt gewoonweg, maar toch, het voelde goed in mijn mond. Jeetje, het klinkt nu al als afscheid. En dat is het ook. Dusss.

Nou en dat moment begint zo’n beetje aan te breken. Ik hou vast aan mijn idee van de timing. Vooral die eerste twintig minuten wil ik heel intens gaan ervaren. Want die zijn volgens mij het moeilijkst. Maar ik wil echt proberen om te kijken of ik de wereld met andere ogen kan gaan bekijken, als ik niet meer vastzit aan die constante behoefte. Of ik me op andere dingen ga richten, als ik niet meer van peuk tot peuk leef.

De tijd zal het zeggen. In ieder geval begint het dus morgen. Laat ik vannacht dan maar vooral besteden aan hele fijne dromen…

Van die Hollende Landers

Hahaha!

Zo lang check ik dus geen mail. Maar in antwoord op dit mailtje kan ik je in elk geval op dit moment vertellen dat ik een leven in zo’n wereldje dus niet zie zitten en vooral daarom wel weg wil hier. Naar een plek waar je juist niet constant bestookt wordt met allerlei nodeloze verplichtingen zoals mobieltjes en mailtjes en zo.
Het is erg handig allemaal, maar voor mijn gevoel een beetje teveel doorgeschoten. Natuurlijk is het de beste uitvinding ooit, mobieltjes, internet en andere technologie. Maar het is een handig hulpmiddel bij het leven en niet andersom. En steeds vaker ervaar ik hier dat het een soort verplichte uitrusting is geworden. Altijd bereikbaar, altijd meteen kunnen en dus ook moeten reageren. Alles altijd maar nu en nu en nu! Ik vond het prima in de dagen dat het er allemaal niet was en bellen geheel en al afhankelijk was van de diensten van Telesur. En dat dat af en toe lastig was en als volwassene soms waarschijnlijk zelfs rampzalig, dat snap ik best. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik zoveel maanden zonder internet geleefd heb. Maar het was wel zo en hoewel lastig, was het met wat extra moeite best te doen.
Maar hier zit ik dan thuis bij mijn warme kachel en hoef niet door weer en wind om te kijken of ik nog post heb, want die post ligt een paar muisklikken verder. En toch voelt het meestal niet langer als een luxe, maar vooral als een extra verplichting in dit toch al zo gejaagde leventje. Dus misschien is mijn weerzin ervan gewoon een natuurlijk reactie op een onnatuurlijk versnellingsproces.
En toen ik daar over nagedacht had, concludeerde ik al gauw dat dit ook precies is wat mij zo tegenstaat aan het leven hier. Want ik ben Amsterdammer en ik geniet van alle prachtige dingen die het land me te bieden heeft, de cultuur, de kennis, de prachtige oplossingen die het volk in de loop van de tijd bedacht heeft om een levensvatbare samenleving te creëren die zonder menselijk ingrijpen nu aan de goden, of letterlijker aan de Atlantische Oceaan. Dat ik daar zomaar kan en mag rondwandelen en ontdekken hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben, dat heeft mijn leven hier heerlijk gemaakt.
Maar nu ik daar zoveel van gezien heb, beginnen ook de andere dingen op te vallen. Met name het feit dat we zo gehaast door dit zelfgemaakte wereldje heen hollen, dat niemand meer de tijd heeft om het zien. En daarmee verliest het voor mij zijn schoonheid. En het idee dat ik straks ook een van die Hollende Landers zou kunnen zijn, maakt dat ik ook heel hard wil gaan rennen. Maar dan vér weg hier vandaan.
Dus dan krijg je het mij zo op het lijf geschrevene hoe en wat en hoe en wat en hoe en wat. Maar met de rust van het besef dat het niet stante pede hoeft en ik niet morgen al mijn koffers gepakt hief te hebben, komt nu eindelijk een beetje de ruimte om met die vragen bezig te zijn. Dromend mijmerend de ideetjes door mijn hoofd laten dwarrelen zonder de constante onrust dat ik elk moment antwoord moet geven op de vraag: WAT GA JE DOEN? Ik zie het een beetje als een onverwacht huwelijksaanzoek. Daar moet je nooit meteen ja op zeggen…

Nou Peter R., dat lijkt me óók wel wat voor jou…

Beste Peter R. De Vries,

Na het zien van de Pauw & Witteman-uitzending destijds met Yoran wist ik wat er zou gaan komen. En stiekem hoopte ik van harte dat je in zou gaan op het verzoek van zijn moeder om de zaak samen verder op te pakken. En ook nu weer denk ik aan jou…

Maar ik wil het nu hebben over die meneer die er vanavond zat, Rudi Lubbers. En over als dat waar blijkt te zijn. Het lijkt me vreselijk om zo’n onrecht aangedaan te zijn en nergens erkenning te krijgen. Net als jij heb ik een hekel aan onrecht. En toch gebeurt het elke dag opnieuw. Ik weet hoe het voelt om machteloos toe te kijken terwijl de wereld doordraait alsof er niets is gebeurt. En bovendien ook nog eens van jou verwacht dat je hetzelfde doet. Dat is nogal ondenkbaar, als het om jezelf gaat, geloof me.

Maar als het je eigen overheid is, de enige plek op aarde waar je jezelf burger mag noemen, beschermd onder je eigen grondwet. Als je in die positie niet kan rekenen op de steun van je eigen overheid, dan verdien je de steun van anderen.

Ik kan me niet anders indenken dan dat welke politicus dan ook die dit gezien heeft, niet meteen in actie komt. Maar als ze dat toch blijken te doen en liever willen afwachten tot ze als Kamer weer eens geschokt kunnen reageren, zou jij dan niet iets voor deze man kunnen betekenen? Erkenning, tenminste de kans om het los te kunnen laten, al is het maar door serieus genomen te worden. Vooral voor hem, maar stiekem ook een beetje omdat ik hoop dat gerechtigheid in ieder geval in Nederland nog betekenis heeft.

Die vraag die Yoran jou toen stelde, die was raak en ik wist het. En ik wist ook wat jij bedoelde toen je zei “Wat denk je zelf?”. Het was zo’n CSI-moment, maar dan in het echte leven. Maar net als de rest zal ik rustig zondag afwachten. En ook ik zal mijn ongelijk erkennen als ik er tóch naast zat wat betreft Yoran.

Groetjes van het Bijlmermeisje