Aussi in Amsterdam

Nee, het lag inderdaad niet in de lijn der verwachting dat ik zo lang met die man in gesprek zou zijn. Maar het gebeurde en het was goed. Als het allemaal een beetje bezonken is, zal ik er verder over nadenken. Nu blijft alleen die ene zin me bij:

“You Dutch all seem to cherish such a profound hatred against the Germans, while at the same time you’re clearing the way for your government to perfectly implement the system that the Nazi’s invented.”

Ik was enkele seconden stil. Wat antwoordt je daarop? Ik overwoog het feit dat deze man al zeker twee keer langer op de planeet rondhupst dan ik. Dat deze man dus al minstens twee keer zoveel heeft meegemaakt en afgaande op het feit dat de man overduidelijk vele hoeken en gaten van de aardbol gezien heeft, er waarschijnlijk sprake is van een gekwadrateerde bron aan kennis.

Nogmaals liet ik de woorden tot me doordringen. Everything that the Nazi’s invented. Allereerst moest me even van het hart dat ik er niet van hou om aangesproken te worden op het gedrag van anderen. Dat ik Nederlands ben, zegt net zo min als dat ik allochtoon ben. Zegt net zo min als dat ik vrouw ben. Zegt feitelijk niets anders dan dat ik op wereldniveau in dit hokje ben ingedeeld en daar min of meer weinig aan kan veranderen, zolang de wereld het nog noodzakelijk acht om op nationaal niveau te denken.

Maar doen wij dat dan? De weg vrijmaken voor een nieuw democratisch gekozen facistisch regime? Ik kon er eigenlijk helemaal niets op antwoorden en keek de man aan die al gauw zijn statement kracht bijzette met voorbeelden van heden tot meer dan tien jaar terug. Ik was er niet bij, in elk geval niet bewust, toen die grote verandering plaatsvond.

Maar als ik de Aussi moet geloven, is sinds 1995 een beweging ontstaan die Amsterdam wil veranderen.  Door het invoeren van de meest uiteenlopende en tegenstrijdige wetten, en het aanpassen van beleid om aan te kunnen sluiten bij deze wetten. En als dat zo doorgaat, zal de meest liberale en vrije stad van de wereld binnen tien jaar veranderd zijn in een Goebbels-Utopie.

Amsterdam als dé voorbeeldstad van het ideale Naziland? Het beeld daarvan vergt meer dan mijn toch redelijk ontwikkelde fantasie kan opbrengen. Maar die blinde vlekken werden al gauw ingekleurd door nog een stapel aan voorbeelden en uitleg van de Aussi. Wij evolueren in de richting van een totalitair gerunde staat, precies zoals we die vijftig jaar gelden met hart en ziel bevochten.

Het gesprek ging nog lang door, maar uiteindelijk kreeg het toch de usual draai en aangezien ik geen interesse had in een gezellige nacht tussen de lakens, ben ik toen maar afgehaakt. Maar het bleef wel hangen.

Ik had eigenlijk besloten om me niet meer bezig te houden met al deze dingen. Er zijn al zoveel mensen zo ontzettend zinloos en druk mee. Ik word er enkel ongelukkig van, kan er niets aan veranderen en ik krijg meer en meer het idee dat het niet eens om verandering gaat. De meeste schrijfsels zijn inderdaad gewoon stoomafblazerij en frustratieverlichting. Maar echt oplossingen zitten er meestal niet bij.

Bovendien heb ik besloten dat ik van het leven wil genieten. Dat ik waar dan ook op aarde vooral wil genieten van het recht om adem te halen, te leren en lief te hebben. En ik heb ontdekt dat dit een stuk beter gaat als ik me niet inlaat met zoveel negatieve gedachten. Dus heb ik nu ook eindelijk een gepast antwoord op het statement van de Aussie:

Gelukkig is Dutch een relatief begrip.

Heilige Hollandse Hokjesgeest

Het is een van de weinige dingen waar we het allebei vanaf het eerste moment over eens waren: in Nederland ligt geen toekomst voor ons. Ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen mijn geliefde mee te nemen naar een land waar mensen op zo’n manier over elkaar spreken. Zeker in ons geval zou dat spreken namelijk zonder twijfel over ons gaan.

Ik wilde het uitleggen, maar wist niet waar te beginnen. Hoe vertel ik aan iemand met zo’n hart wat de voortbrengselen van andermans harten zijn. Wat er gebeurt als deze voortbrengselen verzameld worden en uiteindelijk een duurzaam onderdeel worden van een cultuur.

Ik begon met de dingen die achter ons lagen. Ik vertelde over de apartheidspolitiek in Zuid-Afrika, ik vertelde over de VOC, WIC en de rol die Nederland heeft gespeeld bij het slavernijverleden. Ik vertelde over Indonesië en ook over de zuilencultuur. Over de oorlogen die we vandaag voeren, het zij letterlijk, zoals in irak en Afghanistan of meer de financiele oorlogen waar slechts een enkeling inzicht in heeft. Maar ik wist niet goed waar ik heen ging met het gesprek.

Nu weet ik het wel. Het ging me erom dat ik wilde vertellen dat dit land nou eenmaal een lange hokjesgeesttraditie kent, waarin er voor iedereen die niet bij de gevestigde orde hoort, een label samengesteld wordt, met een bijbehorend pakket aan vooroordelen. Dat het vandaag de dag een nieuwe groep is die publiekelijk onder de labelaar gelegd wordt, waarschijnlijk tot er een consensus is bereikt over het wel of niet politiek correcte gehalte daarvan.

Nu zijn het met name de Moslims die en masse onder de loep genomen worden tot alle mogelijke vuiligheid boven tafel is. Bovendien wordt deze hele labelprocedure gesteund door wel twee democratisch gekozen nationale bewindspersonen. Neem daar nog eens bij dat de grenzen aan communicatiemiddelen en mediabedrijven vrijwel weggevaagd zijn, en je kunt je al gauw voorstellen dat het daadwerkelijk iedereen vrij staat om zijn oordeel te geven.

En daar is niets mis mee. Ik hoor graag andermans mening en oordeel over ieder mogelijk onderwerp. Alleen door iets van alle mogelijke kanten te bekijken, krijg ik een beetje het gevoel ook daadwerkelijk iets te zien. Maar de dingen die ik de afgelopen tijd heb gezien, zou ik op zijn zachts gezegd niet fraai noemen. En zodoende kan ik me niet indenken dat er hier een toekomst is weggelegd voor de tweederangsburger die ik de facto waarschijnlijk altijd zal blijven in dit land.

Wil ik hier mijn nestje bouwen? Wil ik mijn kinderen verwekken, laat staan baren in een tijd waarin het CBS druk bezig is met het ontwikkelen van een nieuwe formule om de kinderen van niet-autochtonen te kunnen onderbrengen in een apart hokje.

Ik wil graag geloven in de maatschappij van vrijheid, gelijkheid en broederschap. (Of was dat Frankrijk?) Nou ja, in elk geval in de waarden die Nederland heeft gehandhaafd bij de uitbreiding en verdere ontwikkeling van haar rijk. Maar hoe meer ik er naar kijk, hoe meer ik begin te twijfelen aan die waarden.

Ik kan me heel goed indenken dat het zo gekomen is. Als je bovenaan de ladder staat, heb je een veel beter zicht op wat er onder je gebeurt. Dan kun je veel makkelijker aangeven wat er goed en fout gaat. En je ziet het en je weet beter en bent daar dankbaar voor. Maar misschien heeft het ook nog wel een ander effect. Ik kan me de tijd niet meer herinneren dat dit een derdewereldland was. Sterker nog, misschien is dat het wel nooit geweest. Maar dan zou ik in een breder westers kader moeten denken.

De Westerse Wereld. Waar ligt dat dan? Volgens mij wordt in de volksmond vooral bedoeld landen met een overwegend blanke bevolking, dan wel met een overwegend blank bewind. En niet zozeer vanwege de kleur, maar wel zozeer met die kleur. Misschien zit ik er ook volledig naast (zo ben ik dan ook wel weer), maar als ik kijk naar de gegevens die vanuit de overheid komen, dan delen zij de bevolking vandaag de dag op in een aantal categorieën.

Allereerst heb je de autochtonen. Daar kan ik kort over zijn. De mensen die samen met hun ouders in dit land geboren zijn.

De andere groep Nederlanders wordt bestempeld als allochtoon. Maar als je denkt dat je daarmee uitgelabeld bent, dan zit je er naast. Want dan is de scheidslijn tussen westers en niet-westers nog steeds niet duidelijk.

Om dat laatste te kunnen bewerkstelligen, worden de allochtonen dus ingedeeld in westerse en niet westerse allochtonen. De eerste groep is wederom makkelijk te definiëren. Het zijn Europeanen (behalve Turken), (Noord)Amerikanen, Indonesiërs en Japanners en mensen uit Oceanïe (whereever that may be).

Alle andere mensen zijn niet-westerse allochtonen. Die zijn op hun beurt weer verder onder te verdelen in allerlei subgroepjes, maar aangezien de rest van het land daar ook nauwelijks aan doet, laat ik dat vooralsnog even voor wat het is. Het is in elk geval de groep die in principe altijd onder de loep genomen wordt.

Het is tevens de groep waar ik onder gelabeld sta. En als ik de lijn van de geschiedenis volg, dan is er een grote kans dat het merendeel van mijn eventuele nageslacht hetzelfde lot zal treffen. En het is ook dat waar ik voor pas. Kinderen op de wereld zetten is een ding. Ze alle mogelijkheden en kansen bieden omdat je zoveel van ze houdt is een tweede. Maar wat antwoord ik als de leeftijd begint waarop de echte vragen komen. De verwijten en vooral het stukje WAAROM HEB JE ME OP DEZE WERELD GEZET? Ik heb er nooit echt over nagedacht wat deze uitspraken met mijn eigen ouders gedaan hebben.

Ik kan me eigenlijk niet indenken dat deze uiting van ondankbaarheid hen tot diep in hun harten heeft getroffen. Al was het maar vanwege de machteloosheid die ze moesten vertonen bij het in gebreke blijven van een passende repliek.

Maar goed, aan de andere kant is het waarschijnlijk een vraag zo oud als het leven zelf. Of ik nou hier opgroei in een achterstandssituatie, of verwekt wordt in een Soedanees vluchtelingenkamp, mijn halve familie verlies in een goed geïsoleerde Nazizaal of nooit zal weten wie er wel en niet gestrand zijn op het Amerikaanse one-way-eiland in Cuba. De vraag zal altijd hetzelfde blijven.

En misschien is dat dan wel de belangrijkste les. Er zijn goede en slechte mensen, met tussen de twee uitersten daarvan een legio aan denkbeelden. Ik heb in elk geval nog de keus om daar mijn eigen positie in te bepalen en de rest simpelweg omhoog te laten vallen. En dat laatste moeten ze ook maar vooral doen.

Hooguit Achteraf

Ik wou dat ik iets zeggen kon. Iets om het allemaal beter te maken. Of in elk geval minder erg. Maar ik zou niet weten wat. Mensen houden gewoon niet meer van mekaar. Of misschien hebben ze het nooit gedaan en durven ze er nu pas voor uit te komen. Of misschien weten ze gewoon niet wat liefde is.

Of is het iets anders? Iets groters? Ik kan het in elk geval niet vinden, of er mijn vinger op leggen. (Ik geloof inderdaad niet dat ik dat ook zou willen…). Maar waarom dan toch? Waarom zoveel tijd en energie verspillen aan hetgeen je zo hekelt? Ik kan me voorstellen dat je je frustraties van je af wilt schrijven. Ik doe zelf niet anders. Maar zo consequent blijven hameren op een en hetzelfde ding gaat al gauw op een obsessie lijken.

Liefde, haat, obsessie, ‘t kan heel erg op elkaar lijken. Soms zoveel dat het verschil niet te zien is. Hooguit achteraf, als de emoties niet meer zo’n sterke bijrol spelen. Maar niet op het moment zelf. Daar kan ik nog wel inkomen. Maar ik vraag me af of het misschien juist een obsessie wordt als die emoties maar niet wegebben. Als die frustratie blijft hangen en het ventileren niet helpt, maar juist meer emoties oproept. Sterker, heviger, feller.

Of het nou waar is of niet. Als er maar lang en hard genoeg geroepen wordt, dan klinkt je eigen geluid uiteindelijk ontzettend onhoorbaar.

Wat kan ik zeggen? Wat maakt het allemaal beter? Uiteindelijk niets, als je het niet wilt. En ik heb sterk het gevoel dat we daar beland zijn. Op het punt dat we niet meer willen luisteren. Dat we niet meer willen horen of weten.

Het verschil tussen het zoeken naar antwoorden en het zoeken naar bevestiging zit het misschien niet eens in de zoektocht, maar juist als in de motivatie. Met een antwoord kun je tenminste nog wat doen. Wat heb je aan een bevestiging?

Ik wou dat ik iets kon zeggen. Maar als ik daarover nadenk, komt er maar een ding in me op: Ik weet het ook niet.

Wat zou je willen horen?

Van Dik Hout naar de Messias

Laat het gaan. Laat het vallen. Laat het los. Zit er in mijn hoofd. Puik idee, op zich, maar wat dan? Er is zoveel om te laten gaan, vallen of lossen. Het is per definitie een van de ruimste begrippen die ik ken. Maar goed, het wordt weer verstand op nul en gedachten laten varen, want mijn hoofd begint weer eens aardig vol te raken. Nu ik heb geaccepteerd dat ik niet veel anders kan doen dan afwachten, is er een zekere last van me gevallen. (Anderzijds bestaat er inderdaad nog altijd de mogelijkheid dat het gewoon de hongerduizelingen zijn).

Maar eigenlijk mag ik niet klagen, mijn lichaam begint te wennen aan de rantsoenering. Emn ik heb nog altijd meer eten dan de deelnemers van Expeditie Robinson, moeten we maar denken. Dus ga ik vandaag de ellende de ellende laten. Hoewel ik ergens toch neig om…

Maar goed, het thema vandaag is blijkbaar de dood, want het gaat er op veel fronten over. Trouwens, volgens mij gaat het elke dag wel over de dood. Het is toch altijd iets vermeldenswaardigs. Het zou mij tof lijken als de NOS morgen opende met de geboorte. En nu ik die gedachte volg, denk ik meteen dat er maar één geboorte nieuwswaardig is. O nee, meerdere, maar voor de fantasie wil ik alle koningshuizen, sterren en BNners er even buiten laten.

Dus opent het NOS journaal. Uiteraard Filip Freriks, want als er iets belangrijks te melden is, kun je het beste de hakkelaar nemen. (Ik vind namelijk dat Filip veel meer recht op die titel heeft dan Johan V.) Goedenavond dames en heren. (waarbij ik voor het gemak de hakkelingen niet letterlijk ga intikken). O nee, ik loop vooruit op de zaak. In navolging van RTL Boulevard is namelijk ook de NOS begonnen met eerst te vertellen wat het nieuws is, voor ze vertellen wat het nieuws dan is.  Dus krijg je dat flitsende schermpje in beeld waarin in de ster de nieuwsaankondigingen te horen zijn. Toef toef toef – Nieuwe Messias geboren – toef – toef- toef – Wallstreet op recordlaagte geopend – toef toef – toef – Israelische raketaanval op Gaza eist vele levens – toef – toef – toef – Het NOS journaal, met Filip Freriks.

En dan komt ‘ie: goedenavond dames en heren, in het dorpje Pf ten zuiden van de stad Ts is vannacht de nieuwe Messias geboren. Het weegt 5 pond (of whatever baby’s mogen wegen). Zowel moeder en kind maken het goed. We schakelen nu over naar Pf, waar verslaggever (en nou bedoel ik alweer dinges, met de baard… O hoe heet die vent nou toch?!?) staat. “Dinges, jij staat nu in Pf, hoe is het daar?”

“Ja Filip, het is hier natuurlijk een gekkenhuis” (Met die speciale klemtonerige stem, uiteraard) “Een Gek Ken Huis”. Hier achter mij zie je een eindeloze file aan mediabusjes en auto’s, die allemaal natuurlijk exclusief verslag willen doen van dit hele gebeuren. De politie heeft  het hele dorp afgezet en ik begrijp dat…”

Dat deze zin verstaanbaar is, heeft alles te maken met de articulatie en intonatie, want auditief is het inderdaad onmogelijk om boven het lawaai uit te komen. Ik bedenk me namelijk ineens dat er wel heel wat bij komt kijken als er inderdaad verslag gedaan zou moeten worden van de geboorte van de nieuwe Messias. Eigenlijk zoveel dat ik niet eens weet of ik het allemaal wel bij elkaar kan denken. Want nu ik bedenk hoe groot dat nieuws zou zijn, kan ik me eigenlijk niets anders voorstellen dan totale chaos. Of, in het geval van de hedendaagse realiteit, helemaal niets. Want in het belang van de nationale veiligheid zou de AIVD het nieuws van tevoren hebben gekregen en vervolgens een verbod hebbe uitgegeven aan de NOS om het uit te zenden.

Maar natuurlijk is de NOS niet de enige die zoiets zou willen uitzenden. En ik durf met enige zekerheid te zeggen dan kanalen zoals SBS6 en RTL 4 megaschijt zouden hebben aan zo´n verbod. Zo´n once in a lifetime kijkcijferkanon afblazen omdat er misschien rellen van zouden komen? Dacht ’t niet. Bovendien, over kijkcijferkanonnen gesproken, rellen zijn dan het laatste wat we uit de weg willen gaan.

Dus nee, het is inderdaad een bende in het dorp Pf, dat totaal niet berekend is op zulke evenementen. Sterker nog, er is sinds meer dan 331 jaar geen melding meer geweest van dit gehucht dat bij de meeste Nederlanders nóg minder bekend is dan de betekenis van het woord onomatopee. De enige reden dat überhaupt bekend is dat het zo lang geleden is dat het dorp in de media vermeld is, heeft alles te maken met degene die dit futiele stukje statistiek opmerkte. Een autistisch jongetje dat niet als zodanig gediagnosticeerd was omdat men hiermee niet bekend was. Maar dit jochie had aan zijn autisme wel overgehouden dat hij alle nieuwsfeiten uit zijn hoofd kende. En na uitgekeken te zijn in het dorpsarchief (in de volksmond beter bekend af het boek van Pf), zocht hij verder en ontdekte al gauw dat er daadwerkelijk niets te vinden was. Hij wist alles over het dorp, maar dan ook echt alles. Dat was nou eenmaal zijn eigenaardigheid. Dus toen hij zijn moeder hoorde verzuchten hoe graag ze zou willen dat hun dorp ook eens in het nieuws kwam, al was het alleen maar om bewijs te hebben dat het ook echt bestond, wilde de jongen haar troosten. Dus antwoordde hij simpelweg: er is al driehonderdeenendertig jaren niets vermeld over Pf. Maar al hij op het gemiddelde af ging, zou moeke het nog zeker meemaken, hoor. En nadat ze haar eigenaardige kind een aai over de bol had gegeven, was de zaak al gauw vergeten.

Maar toen ze het ’s avonds aan vader vertelde, bleef dat feit toch hangen in zijn hoofd. Da’s ’n lange tijd om niets te melden te hebben. En gedreven door die gedachte besloot hij dan ook dat daar verandering in moest komen. Lurkend aan zijn pijp bleef hij de hele avond voor zich uitstaren. En na zeker drie uur sprong hij ineens op. “Moeke, ik ben er even tussenuit.” Hij trok zijn vest en klompen aan, rommelde wat in de schuur en vertrok op zijn fiets naar het marktplein. Precies in het midden hield hij halt en haalde uit zijn fietstas een emmer en een kwast. Met grote letters schreef hij op de stenen vijf woorden en vertrok weer. Hij wist toen nog niet wat hij daarmee teweeg had gebracht.

Maar ik dwaal af, want ik had het erover dan Pf niet berekend was op zoveel bezoekers. Het dorp lag dan ook helemaal plat en de agent kon niets anders doen dan ondersteuning vragen aan de burgemeester in Ts. Maar ook die zat met zijn handen in het haar en zodoende kwam het dat de enige manier om vooruit te komen, was door je een weg te wurmen door de mensenmassa.

Althans, dat was voor de meeste mensen zo. Maar natuurlijk gold dat niet voor onze nationale reporter Dinges. Vandaar dat hij als geen ander kon vertellen wat daar allemaal gebeurde in de chaos die Pf geworden was.

Maar ik dwaal alweer af en bedenk me ineens dat dit wel erg leuk klinkt, maar dat ik volgens mij gaandeweg ontdekt heb dat het chrono niet zo logisch klinkt allemaal. Het journaal openen met de geboorte van de Messias is één ding, maar een mediacircus in het dorp Pf vind ik toch meer iets van het gehalte Jan de Bont.

Dus sluit ik dit verhaaltje af met een simpel:

Laat maar.

(PS: ik wil nog wel even melden dat ik de dubbellige zinnigheid van de kop die ik net bedacht wel erg tof vond. Ik kon namelijk niets bedenken en vroeg me af hoe ik er ook alweer op gekomen was, Van Dik Hout naar de Messias. En die vraag klonk meteen als de perfecte kop. Hoera, duss)

Onwelriekende Afscheiding

De kop zat al in mijn hoofd voor ik ook maar een idée had waar ik het dan over zou willen gaan hebben. Nou ja, ik wist wel waar ik het over wou gaan hebben, want eigenlijk zat er een andere kop in mijn hoofd. Die had te maken met de constante happenings rond de figuur van Wilders. Zeker nu hij het voor elkaar heeft gekregen om zelfs op internationaal niveau gevaar te lopen. Voor hem loopt alles gesmeerd, wat dat betreft. Maar stel nou dat er weer zo’n Volkert-type opduikt. Die zonder overleg, laat staan bereikte consensus, besluit namens de overige miljoenen burgers een zogenaamde preventieve daad te plegen. Wat zou er dan gebeuren, dacht ik. Dan zou zijn achterban terugkeren naar de VVD of naar een ander afscheidsel gaan. En die was er al, dacht ik, in de vorm van Rita.

En toen kwam dus die kop. Die afscheiding die nu aan de Rechterkant van de politieke stroming is gekomen. Ik weet niet of rechts al eerder zo verkrummelde. Ik weet wel dat er ooit een andere Wildersachtige partij was, toen met Janmaat. Maar toen was ik nog zo jong dat ik niet beter wist of het was de buurman van zijn veel bekendere voornaamgenoot Klaassen. Maar of dat het enige is, weet ik weer niet. En natuurlijk is er voor onze tijd de ontdekker van dit radicalistische gat in de politieke kiezersmarkt, Pim de Dode.

Maar of het gebruikelijk is om op de rechtervleugel zoveel afscheiding tegen te komen, weet ik weet niet. En nog voor de dubbelzinnigheid van dit woord tot me doorgedrongen was, hoorde ik mezelf hardop denken: dat zal wel stinken. En daarmee was de titel geboren. Maar een kop is pas een kop als ze ook de lading dekt, dus kan ik niet anders dan doortikken tot er een soort van clou bij zit. Als ik zin had, kon ik op internet naar de statistieken speuren en ontdekken of het überhaupt impact heeft gehad. Maar aangezien ik daar geen zin heb, doe ik dat ook niet. Bovendien is fantaseren veel leuker.

Dus zie ik een VVD die, net als ooit het CDA, voor het eerst sinds lange tijd het kabinet uit gebonjourd werd. En natuurlijk heeft dat gevolgen. Want ineens hoor je van Dinges – hoe heet die man met die baard toch? Niet die enen die het vleesch aansnijdt, maar die andere die het voorkauwt. En niet het vlees maar alles wat er op politiek gebied gebeurt, gebeurd is, gaat gebeuren of zou kunnen gaan gebeuren, of had kunnen zijn gebeurd. En dat op die klemTOONerige manier waardoor het net is of de tijd jaren terug is gegaan en je ineens weer in de maatschappijleerles zit en wetende dat het tóch geen eindexamenvak is, ieder woord dat uit de mond van de docent ervaart als een kwellend gegons op de achtergrond. Op de een of andere manier kan ik, ondanks het feit dat ik inmiddels wel elke porie op zijn gezicht uit mijn hoofd ken, nooit op zijn naam komen. Maar dat doet er niet toe, want daar gaat het ook niet om), ineens hoor je van Dinges hoe zuur dat wel niet is en wat een klap het wel niet is en voor je het weet kun je geen VVD’er meer zien of je denkt meteen aan het afgedonderde pak slaag dat deze ontvangen heeft en hoe loserig hij zich wel niet moet voelen.

En alsof het een selffulfilling prophecy betreft, gedraagt de partij zich ineens errug loserig. Of te wel, de partij doet er alles aan om het tegendeel te bewijzen en komt met allerlei stoere verfrissende ideeën. Tegelijkertijd zijn de leden die zich er niet zo makkelijk overheen kunnen zetten druk bezig met vingerwijzen. En meestal is dat een ideaal klimaat voor een afscheiding. Dat zou ieder kind je na minder dan een jaar speelpleinervaring kunnen vertellen. Dat is iets met  groepsdynamica of zo. Enfin, er word al gauw afgescheiden, in casu in de vorm van lijst Wilders en de daaruit voortvloeiende PVV.

En als blijkt hoeveel kiezers zich in die rechtse afscheiding kunnen vinden, ontstaat in de partij een afscheidingsstank die de prestatiedrang zo mogelijk nog penetrerender maakt. En als die geur zich eenmaal goed verspreidt heeft, komt de drang naar vlugge duidelijke tegenactie. One-touch-Breeze van vernieuwing. Waarin ineens de mogelijkheid ontstaat om te kiezen. Kiezen uit twee mogelijke leiders die weliswaar exact dezelfde ideeën hebben, maar tóch verschillend zijn. En om dat verschil te bekrachtigen, gaan ze met elkaar in debat. En ze bediscussiëren dingen waar de partij net vòòr de verkiezingen nog een heel duidelijke visie op had maar die, nu er de mogelijkheid bestaat om uit twee kandidaat-vertolkers van die ideeën te kiezen, blijkbaar toch op heel verschillende manieren te verwoorden zijn. En een van die manieren krijgt op de een of andere manier, ondanks duidelijke tekenen vanuit de media dat die andere manier misschien wat verstandiger zou zijn, de voorkeur.

En nadat er een winnaar uit deze leidersrace is gekomen, is er in elk geval iets positiefs gebeurd in de Partij. Maar, om Henny Huisman te citeren, zoals bij elke wedstrijd kan er maar één de winnaar zijn.  En dat steekt mark niet onder stoelen of banken. Zeker na zo’n beangstigende strijd niet. Maar dat is een ander verhaal, want de focus gaat zoals altijd meer in de richting van de verliezer. Eentje die door de jaren heen aan het hele land heeft laten zien hoe vastberaden ze kan zijn.

Nog voor de roes van de overwinning ook maar is ingeslagen, worden enkele opmerkzame VVD’ers een onwelriekend aroma gewaar. Met name diegenen die hun eerste keus niet als winnaar uit de bus zagen komen. Of anderen, die meer aandacht hadden voor het belang van de partij en tóch al geen voorstanders waren van die hele verkiezingsstuntelarij. Die wijzen er, terwijl mark nog niet eens is begonnen aan het schrijven van zijn eerste speech als nieuwe en jongste leider, op dat er toch nog een naar geurtje aan dit hele gebeuren zit. Een geurtje dat wederom de zilte kenmerken van afscheiding vertoont.

Een ja hoor, het is een kwestie van aftellen voor het ook formeel bekend wordt gemaakt. Aan het roer van een nieuwe grote boot staat een dame met een rasechte VOC-mentaliteit (en ineens bedenk ik me dat er voor iemand niet heeft opgelet bij geschiedenis, er net zo goed FOK-mentaliteit en zelfs Fuck-mentaliteit had kunnen staan…). En op de vleugels van het geboekte succes als minister, maar ook zeker als kandidaat in de leiderschapsrace, krijgt ze een nieuwe grote groep achter zich. Met haar trots vaart ze in een fractie van een knoop al gauw de partij van Geert voorbij. En dat, overigens, zonder ook maar een idee te hebben van wat haar politieke plan is. Dat moet eerst door haar volgelingen besproken worden.

En nou weet ik ineens weer hoe ik ook alweer op die eerste kop kwam. Want ik zat me af te vragen hoe het met Mark Rutte gaat. (Don’t ask why, iedereen heen zo z’n rariteiten). Want de verkiezingen zijn alweer over een jaar en het zal niet lang meer duren voordat er ineens een golf van krachtige meningen uit elke partij te horen valt. En aangezien ik nog altijd grote vraagtekens heb bij zijn leiderschap, vraag ik me af hoe hij het zal doen. En zou het nog wat uitmaken als Geert er niet was, of krijgen van een Back by Dope demand party featuring Marky Mark for freedom and democracy?

De tijd zal het leren. Arme Mark zal op zijn leeftijd nog niet ervaring hebben met afscheiding. Maar misschien komt hij wel met een briljante vergeldingsactie voor de gestolen schijnwerpertijd. Of komt er gewoon een nieuwe interne verkiezing? Ik heb eigenlijk helemaal niet opgelet, toen (yep, guilty as charged: ook mijn blik was meteen na de wedstrijd gericht op Rita). Gaan ze elk jaar of elke termijn opnieuw een leider kiezen of was het een eenmalig revolutionair gebaar?

Maar ook dat wil ik nu niet gaan opzoeken. Sterker nog, volgens mij heb ik ergens in dit verhaal vast wel iets van een connectie gemaakt naar de kop die iets weg moeten van een clou. En als die de lading niet dekt, dan moeten er maar wat hengsten op gegooid worden. En laat ik dat nou toevallig nét niet voor handen hebben.

Zolang ik maar niet in Afrika zit

Vier keer vierentwintig uur later zit ik wederom aan de telefoon en houd het zelfde gesprek als een paar dagen geleden. Waar ik het geduld vandaan haal, weet ik niet. Ik zou willen schreeuwen, iemand de huid vol schelden en foeteren over hoe schandalig ik het vind dat er niemand in dit hele bureaucratische systeem aanwezig lijkt te zijn die iets meer kan doen dan melden dat ik binnenkort meer informatie krijg. Hoe normaal vindt men het eigenlijk om iemand die van minder dan weinig rond moet komen, vier termijnen lang in de kou te laten staan? Hoe acceptabel vindt men het dat iemand die leeft onder de door de EU-vastgestelde armoedegrens, na drie en twintig dagen nog steeds elke dag moet bellen en vragen of er al zicht is op een mogelijke financiële bijdrage?

Maar nee, met schelden kom je niet erg ver. Bovendien loop ik dan ook nog eens de kans dat ik eraan bijdraag dat er nog meer belastingcentjes gestoken worden in activiteiten omtrent agressie van cliënten. Nog los van het feit dat het zo ver van mijn wezen afstaat om met offensief agressieve middelen mijn wil door te drijven.

Zoals in alle folders staat (mooie zin overigens, van Freek en Bram, al doelden ze hier toen niet op) is het vooral mijn eigen verantwoordelijkheid. En als ik tussen de regels doorlees, klinkt de boodschap voor mij als een duidelijk: wees blij dat deze voorziening er is. Het is nog altijd een groot voorrecht dat je hebt in dit land. En inderdaad zal ik er erg blij mee zijn als ik op dat recht weer aanspraak kan maken. Maar zover zijn we nog niet.

Ik houd vast aan het idee dat deze mensen hier uiteindelijk vooral zitten om hun werk goed te doen en dat ik hen niet kan afrekenen op het feit dat de randvoorwaarden waarbinnen ze dit werk moeten doen, niet in overeenstemming zijn met de realiteit van het werk. Dus ik ga, zoals afgesproken over een kwartiertje opnieuw bellen.

In mijn fantaserende logica zou het zo moeten zijn dat als ik uiteindelijk iedere medewerker een keertje aan de lijn heb gehad, er toch een moment zal moeten komen dat ik het hele verhaal niet van A tot Z (inclusief aanvullende updates) hoef te doen, omdat het wel bekend is. Dat zal in elk geval in telefoonkosten schelen. En als iedereen vervolgens op de hoogte is, wordt het vast ook makkelijker om uit te zoeken wat er dan speelt. En dat zou weer moeten betekenen dat ik eerder een antwoord krijg.

Nu ik mijn verwachtingen heb bijgeschroefd (of beter gezegd: teruggeschroefd) naar een nulniveau, kan ik in elk geval beter omgaan met de teleurstelling die er elke dag volgt op de boodschap dat ik ook vandaag vruchteloos bezig zou zijn door mijn pasje in om het even welk willekeurig Postbankgleufje te douwen.

En als dat allemaal niet werkt, kan ik altijd nog teren op een van de vele dingen die mijn vader placht te zeggen in mijn jonge jaren. “Honger? Honger? In Afrika hebben ze honger!” 

Dus zolang ik uit dat continent wegblijf…

Een nieuw land

Het is een interessante vraag. Waarom ga je niet terug naar je eigen land? Ja dat zou ik ook wel willen, als ik wist waar dat was. Mijn eigen land. Wat is dat dan? Ik ben er niet geboren. Ik ben er niet opgegroeid. Dat deed ik hier. Maar goed. Voor ons Geert zou ik natuurlijk uiteraard wel overhebben. Of niet zozeer voor hem, maar misschien wel voor de groep die hij vertegenwoordigt.

Het zijn er misschien nog niet zo heel veel, maar het aantal groeit. Zeven procent op een bevolking van meer dan 16 miljoen. Dat zijn toch een heleboel mensen, dacht ik zo. Nog los van het feit dat ik het niet met hen eens ben, vrees ik toch vooral dat ik doodongelukkig wordt in een land waar je onder het mom van democratie zo met elkaar kan omgaan.

Mijn eigen land, waar het ook moge zijn. Of misschien moet ik die woorden niet zo letterlijk nemen. Misschien is een eigen land gewoon een plek waar je wel welkom bent en gelukkig kunt zijn. Of dat er op een dag een verdrag wordt gesloten, net zoals voor Israel gedaan is, waarin gezegd wordt dat vanaf nu ik daar mag wonen. Al zou ik het uiteraard nooit van iemand afpakken.

Welk land zou beter zijn dan Nederland. Geen enkel, zou je denken als je bekijkt hoe de groep van Geert ermee omgaat. Wat hier opgebouwd is, moet absoluut  beschermd worden tegen een ieder die daar verandering in wil brengen. Dan zou het handiger zijn om die verworvenheden als basis te nemen voor de zoektocht naar een vergelijkbaar goed ander land.

Wat maakt Nederland zo geweldig en welk ander land waar komt het meest in de buurt van die geweldigheid?

Uiteraard is het dan nog maar de vraag of zij zitten te wachten op iemand uit Nederland. Misschien denken zij er daar net zo over. Maar dat is vooruit lopen op de zaak.

Als ik de adviezen van het Goede Doel zou volgen, zou ik meteen moeten uitkomen bij onze noorderburen. Maar toevallig weet ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat dit nou net een plek is die niet aan de criteria voldoet. Dus dan blijft de rest van de wereld over…

…And then some more…

Het UWV heeft niet binnen 24 uur teruggebeld, en klokslag elf toets ik het 0900-nummer weer.

11.00 UWV: ja er staat hier inderdaad dat u teruggebeld had moeten worden. Maar dat is niet gebeurd. Ja, het nummer klopt ook. Er staat niet bij waarom u niet teruggebeld bent. Het enige wat ik kan doen is een nieuwe notitie maken en dat houdt helaas in weer binnen 24 uur. Maar als u morgen om half twaalf nog niet gebeld bent, belt u dan zelf even, want dan zouden we meer kunnen doen.

Nog 24 uur (and then some…)

Moed bijeengeschraapt en de telefoon ter hand genomen. Het is niets persoonlijks en zo moet ik het ook niet opvatten. Zo werkt het systeem nou eenmaal. Deze instituten voeren enkel uit wat hen wettelijk is opgedragen. Het zit zelfs in de naam. Dus als ik er dan toch wettelijk recht op heb…

 

• 9.55 Financial Services: UWV heeft niets gestort
• 10.00 UWV: welles, geld is wel overgemaakt, maar naar een rekening van het GKA, maar wij mogen u niet vertellen welk nummer in verband met de wet op de privacy. 
• 10.03 Financial Services: nee hoor, niks gestort. Ons rekeningnummer is 45*****. Heeft het UWV het daar op gestort?
• 10.05 UWV: nee, daar is het niet op gestort. Heeft FS nog een ander rekeningnummer?
• 10.10 Financial Services: in de wacht…
• 10.20 Financial Services: (nieuwe medewerker, verhaal opnieuw gedaan). Nee, ik kan niets vinden. Klopt het rekeningnummer? Is het niet naar uw eigen rekeningnummer gestort? nee. Waar dan wel heen? U krijgt die info niet? Nou nee, eigenlijk kunnen wij geen contact opnemen. Maar heeft u een telefoonnummer? Nee, wij kunnen van hieruit geen 0900-nummers bellen. Is er geen faxnummer? Nou, dan kunnen wij een fax sturen om opheldering te vragen. En ze hebben u geen beschikking opgestuurd? Normaalgesproken moet er een beschikking gestuurd worden. U kunt hen wel vragen om een beschikking. Ja, als we meer weten nemen we contact met u op.
• 10.40 UWV: (andere medewerker, zelfde verhaal) Er is inderdaad iets mis gegaan. Maar wat dat is, is nu nog niet duidelijk. We hebben wel een verzoek ontvangen van de Financial Services, maar de rekeningnummers komen niet overeen en ik kan zo één twee drie niet zien waarom dat is. Ik laat het uitzoeken en u wordt binnen 24 uur terug gebeld, uiterlijk morgen vòòr 10.45 uur. Mocht u om 11.00 uur nog niet gebeld zijn, bel dan zelf even terug.
• 10.50 Financial Services: wij kunnen pas betalingen verrichten als het geld binnen is. Dus zolang dat niet gebeurd is, kunnen wij ook niets doen. Overigens belt u nu alweer naar mijn directe nummer. Het is de bedoeling dat u naar het algemeen nummer belt. Zodra de betalingen van UWV binnen is, kunnen wij overgaan tot de betaling van de vaste lasten.

Dan rest mij nu, na deze estafette van hotjes, hertjes, kluitjes, rietjes, muurtjes en kastjes, niets meer dan afwachten of ik binnen 24 uur meer duidelijkheid krijg.

O ja, dat en Honger… Ondanks alles heb ik nog steeds teveel eigenwaarde om te gaan bedelen, namelijk. Ik ga nog altijd liever dood. Menswaardig.

Er is altijd nog dat enquêterecht…

Wat zal deze wee me brengen? Hopelijk meer goeds dan de voorgaande. Ik propbeer ondanks alle tegenslagen vertrouwen te houden in de eerlijkheid van Nederlands sociale stelsel, maar veel aanleiding daartoe kan ik niet vinden. De dokter liet op alle mogelijke manieren blijken in niets anders geïnteresseerd te zijn dan in het uitvoeren van zijn taak: de Staatskas verlossen van de kostenpost die mijn persoon daarvoor vormt. Waarom dat zo is, dat interesseerde hem niet.

Zodoende klapte ik uiteraard dicht en liet hem zijn ondoordachte oordelen verwerken in mijn dossier. Wat moet je zeggen tegen iemand die niet naar je wil luisteren? Iemand die bovendien de macht heeft over mijn enige bron van inkomen? Meer dan ja en amen kon ik niet bedenken. Met een maag die dagelijks in omvang afneemt, leer je gauw genoeg een toontje lager zingen. Zelfs als dit het opkomen voor je eigen rechten betreft.

Dus de man geloofde mij niet en verbond hieraan de conclusie dat ik niet wilde meewerken. En voor de zoveelste keer in mijn leven kreeg ik van een landgenoot weer een stapel etiketten opgeplakt, waaruit de voorzichtige conclusie getrokken zou kunnen worden dat ik hoogstwaarschijnlijk thuis hoor in de categorie Profiteurs.

Enfin, ze hebben me drie weken in de kou laten staan en ik heb gisteren besloten dat groen brood naast een gebrek aan voedingswaarde toch vooral de bodemgrens vormt van wat ik door de beugel vind kunnen gaan. De armoedegrens mag dan door het overheidsregime bepaald worden, maar ik heb nog altijd mijn eigen waarden waar het de definiëring van menswaardigheid betreft.

Maar ik heb alles gedaan wat ze wilden, tot aan het slikken van die smerige chemische pillen aan toe, dus ik neem aan dat ze me nu niet langer voor de voeten zullen gooien dat ik het aan mezelf te danken heb. En misschien komen ze vandaag wel tot het besef dat het niet verantwoord is om burgers zo te behandelen.

Maar ik loop vooruit op de zaak. Alle correspondentie en communicatie heeft niet bijgedragen aan een “voorspoedig verloop van de behandeling van mijn dossier”. Dus ik weet nu dat ook die gigantische bureaucratische instanties zich niet aan afspraken houden. En meer dan vragen of ze dat alsjeblieft wel willen doen, kan ik niet. Maar minder zal ik er ook zeker niet van maken.

Zodoende wacht ik vol spanning af tot de klok tien slaat en de lijnen voor een uurtje opengaan. Dan kan ik in elk geval van dit zogenaamde enquêterecht gebruik maken.

Lang leve in de tussentijds overigens de kwartjes statiegeld op frisdrankflessen en lang leve zo mogelijk nog meer de mensen die de waarde hier niet van inzien en deze flessen achterlaten op de bereikbare plekken. (In de natuur Bello, in de natuur…)