Een nieuwe dag, een schone lei, een lege maag en een duizelig gevoel in mijn hoofd. September, september, one september day. Dan zou het een van de komende dertig dagen moeten zijn, waarop er weer licht gaat schijnen in mijn leventje. En als ik daar dan toch een bijdrage aan kan leveren, dan is het wel door alle licht wat het leven nog te bieden heeft, in me op te nemen, door mijn wezen te laten absorberen en op te slaan voor de donkere dagen die erop zullen volgen.
Jawel, de zomer is ten einde, voor zover ze ooit begonnen was. En voor de bewoners van dit land betekent dat het opmaken voor een nieuw seizoen van scholing en werk, van planning en verplchting, van beleid en verordening, maar ik denk toch het allermeest van vooruitgang, in welke zin dan ook. Iedereen wil wel vooruitkomen, me dunkt. Ook ik, Brutus, ook ik.
Dus daar ga ik mee van start. Ik ben het afgelopen weekend tot de conclusie gekomen dat ik daadwerkelijk niet bestand ben tegen een leven op dit minimumniveau. Zelfs als ik alle luxe uit mijn leven verwijderen, kan ik mijn basisbehoeften niet vervullen van vijfendertig euro per week. Het leven is simpelweg duurder dan dat, als het ook nog met enig plezier wilt kunnen leiden. En ik heb me bedacht dat ik eigenlijk niet inzie waarom ik dat niet zou moeten kunnen. Of wie dan ook.
Mogelijk ga ik een puberale fase in, waarin ik in der daad wil aantrappen tegen de gevestigde orde. Maar ik denk toch echt dat ik wijs genoeg ben om daar weloverwogen mee om te gaan. Het is niet de gevestigde orde an sich, waar ik zo graag tegenaan wil trappen. Het is eerder dat stukje vestiging waar ik geen geloofwaardig bestaansrecht aan kan koppelen.
Natuurlijk moeten er regels zijn, om maar met Rita te spreken. Maar als je teveel nadruk legt op het enkel klakkeloos naleven van die regels, dan zou je wat mij betreft die uitspraak ook mogen vervangen door befehl ist befehl. Want dan denk je er zelf niet meer over na, maar doe je enkel wat je van hogerhand is opgedragen, omdat je daar je hoogste autoriteit aan verleent.
Maar goed, ik heb mijn best gedaan het volgens de regels te spelen, tot aan het punt dat ik de overtuiging begon te krijgen dat er werkelijk niemand was overgebleven die nog vanuit zijn hart of hoofd doet wat er gedaan wordt. Maar natuurlijk geldt als altijd dat het evrschil hem nou net in de persoon zit. En dan wil ik het er maar op houden dat ik de pech heb gehad, met de verkeerde personen in aanraking te zijn gekomen.
Niet dat ze zo verkeerd zijn, ik weet zeker dat ze de beste bedoelingen hebben. Ik ben het echter niet met die bedoelingen eens. Dus laat het aankomende jaar voor mij eentje worden van emancipatie, onafhankelijkheid van de grillen van wetgevers en uitvoerders. Een leven waarin ik niet constant hoef te bellen om te vragen of en wanneer ik nog wat krijg om van te leven, waarom dit is misgegaan, hoe ik hulp kan vragen om de gaten die door deze misgang zijn ontstaan, moet opvangen en vooral zonder me druk te maken over het feit dat zo’n belangrijke voorwaarde voor mijn bestaan in handen is gelegd van een instituut waar ik onvoldoende vertrouwen in heb.
Kan ik dat? Mwha, geen idee, ik kan niet eens de simpelste besluiten voor mezelf maken. Maar ik denk dat ik een beetje door begin te krijgen hoe dat stukje voor de rest van de mensen werkt. Volgens mij zijn ze er niet al te veel mee bezig, wetende dat het weinig zin heeft. Er is toch zeker een reden om elke vier jaar naar een stemhokje te gaan en de verantwoordelijkheid voor zulke zaken aan te bieden aan deze of gene politicus? Zodat wij zelf meer tijd over houden voor andere dingen.
En wat die zijn, zal ik in de loop van de jaren vast nog ontdekken. Veel verder dan geld verdienen en uitgeven ben ik nog niet gekomen, maar dat kan er ook aan liggen dat dit de voornaamste activiteit van de meeste mensen is. De weinige tijd die resteert gebruiken de meesten bovendien om bij te komen van dat geld verdienen en uitgeven. En dan blijft en inderdaad weinig over voor die andere dingen.
Maar goed, wil ik zelfstandig worden, dan zal ook ik een van die mensen moeten worden. En als ik de UWV-man op zijn woord mag geloven, is dat geheel aan mij. Op hoeveel manieren dit niet waar is, laat ik even buiten beschouwing. Want dan zou ik gaan nadenken over dingen die zouden maken dat ik wederom stuit op onacceptabelheid.
Mijn normen en waarden zijn niet die van een ander, net zo min wil ik ze die ander opleggen. Dus ook hier geldt dat ik me zal moeten aanpassen, integreren en assimileren in het systeem. Want andersom geldt nog steeds het gevoel dat ik enkel en alleen welkom ben als ik functioneer volgens de bestaande regels. Graag of niet. Toch Geert?
Duss, without fruther delay and to throw in some clichés too: today is the first day of the rest of my live, and may I live long and prosperous…
