Okay, ik heb veel gehoord in mijn leven, maar dit is bijna te bizar om te kunnen verzinnen. Zelfs voor mij. En toch schijnt het echt waar te zijn. Maar laat ik er voor de verandering een verhaal van maken waar een touw aan vast te knopen is. Dus las ik net het nieuws over Kangaroes die high van de papaver graancirkels maken in Australië.
Maar voor ik in het luchtledige ga lullen (wat ik overigens hieronder al gedaan heb, maar daar valt niets van te zien omdat je nou eenmaal met computers gebruik kan maken van copy en paste), eerst even de achtergrond.
Ik surfte laatst over de planeet (en lang moge ze leven, thank you Google Earth) en herinnerde me dat ik onlangs iets op BBC had gezien over de incredible Human footprint en hoe we van daar uit in Zuid-Amerika terecht zijn gekomen. En ik probeerde dat pad dus al Google Earthend (laat ook hier maar gauw een werkwoord voor uitgevonden worden) te volgen en kwam uiteindelijk terecht in zuid Amerika, waar menselijke resten van 50.000 jaar oud gevonden zijn. Zoals altijd riep het alleen maar meer vragen bij me op, en bovendien ook nog eens het lampje dat zei dat er iets niet klopte.
En dus ging ik terug in mijn geheugen (dat gaat toch nog altijd sneller dan welke server dan ook, dus in your face, technology, maar dat volledig terzake) en herinnerde me dat ik in een andere docu van de BBC had gevolgd hoe de mensheid Australië ooit bereikt had. En was een heel aannemelijk verhaal. Maar het lampje vroeg zich dus af of het ook anders zou kunnen zijn.
Want als er in de ene docu beweerd wordt dat Australië zo rond 60.000 jaar geleden bereikt is, en dat er een kleine 10.000 jaar later ook botten in Zuid-Amerika gevonden zijn, dan komt als vanzelf de vraag. Is het dan niet…? Want kan het dan niet…? En stel nou eens dat dat wel kan?
En zodoende werd de zinloze reis die het muisklikken doorgaans is, ineens een stukje boeiender. Ik dus eerst naar de Beringstraat (alsof ’t een blokkie om is) om te kijken waar we dan overgestoken moeten zijn. En daarlangs naar beneden via Mexico en de Eilanden uiteindelijk naar Zuid-Amerika. Door tot aan het puntje van Argentinië, en ja hoor, daaronder zat net zo’n straatje als op de Noordpool. En dat straatje kwam inderdaad uit op de Zuidpool.
Nou is die Zuidpool inderdaad een heel eind verwijderd van Australië, zelfs voor de meest Moderne begrippen. Maar daar ging het me op dat moment niet om. Want in de docu (en laat ik dit moment maar even nemen om te zeggen dat ik van harte hoop dat het daarmee dan ook voor waarheid gekocht mag worden, da’s wel ’t minste wat ik verwacht van de BBC), in de docu bleek dat de kustlijnen toen heel anders in elkaar zaten, en veel dichterbij. Dus waarom zou dat tussen de Zuidpool en Australië niet gelden? Ik kijken en Bingo, nou ja, Bi, in elk geval.
Want de Zuidpool gaat inderdaad een beetje ver. Maar naast Australië ligt net onder het wateroppervlak een soort van continent. En als het water dan toch anders had kunnen liggen, om wat voor reden dan ook, dan zou het toch ook mogelijk moeten zijn dat dat continent eens boven water lag. Die paar puntjes van eilanden zijn dan niet meer dan bergtoppen. Zuidpool à Nieuw-Zeelandà Australië? Of gewoon even de Zuidpool laten varen en Nieuw Zeeland nemen als bergtop van een verloren continent?
Maar ja, Atlantistheorien zijn toch al gauw eerder fantasieën en aangezien ik daar helemaal niet naar op zoek was, liet ik ze ook maar varen. Maar wat bleef hangen, was Australië en de gang van de mens langs de gang van de dieren. Allebei evolutie, maar waar ter wereld kom je nog meer autochtone Skippies tegen of Kiwi’s for that matter, en wie heeft ooit zo’n bizarre diersoort uitgevonden?
En wat doen ze daar? Die rare gemuteerde konijnen die net als mensen op hun achterpoten lopen en een voorliefde schijnen te hebben voor het beroep van Mohammed Ali? Waar komen ze vandaan? Misschien inderdaad van dat onderwatercontinent.
Daar liet ik het bij, die surfdag. Tot ik net dus dat bericht las. Nadat ik er hartelijk omgelachen had, uiteraard, bedacht ik me dat het eigenlijk heel bizar was. Echt heel bizar. Ik heb ooit in mijn leven een stonede hond gezien, Winston, heette hij. Maar dat was nauwelijks een hond te noemen, zowel in uiterlijk als in bewegingen en geluid had hij meer weg van een miniatuur-zeehond. Dus stoned of niet gedroeg hij zich per definitie al vreemd. Maar een groep Skippies die in teamverband naar een papaverveld trekken om zich daar eerst high te vreten en vervolgens graancirkels te maken en dan het bos in trekken om hun roes uit te slapen, zodat ze morgen hetzelfde feessie kunnen bouwen!
Wow.
Just that.
Wow.
