Hoe ineens alle lol uit iets kan verdwijnen. Maar laat ik die dan maar terug brengen. Want humor blijft my middle name. En eigenlijk is dat het ook wel. Als ik bedenk wat een bizarriteiten er allemaal gebeuren in de wereld. Of het nou gaat om de nieuwe holy grail in de vorm van Michael Jackson’s neus, of drugs-kangaroes wat me overigens blijft boeien. Maar nee, de humor zit er vooral in dat het leven evengoed doorgaat. Als ze er op TV niet zo buitensporig veel over zouden praten zou ik op de vraag wat ik er van merk niets anders kunnen antwoorden dan: welke crisis? We doen het toch allemaal zelf? Crises veroorzaken om vervolgens naar oplossingen te zoeken als het toch niet zo leuk blijkt te zijn. En ik dacht aan Geert. Een personage zo vreemd dat mijn woorden er niet aan lijken te willen. Wat wil die man nou toch? Zijn gelijk halen? Daar lijkt hij me veel te gedreven voor. En toch zit daar hem nou juist de humor in. Het zijn altijd de meest gedreven typetjes die de grootse dingen voor elkaar lijken te krijgen. Degenen die het hardst roepen, of het raarst. Daar kijkt de rest van op. Al het andere is dan niet boeiend meer. Want Geert is één ding, maar het zijn de stemmers die hem maken. Dat is een eeuwenoude wet die nooit niet op zal gaan. Geert kan roepen wat hij wil, dat kan de Bosgek ook. Maar het zijn degenen die naar hem luisteren die waarde aan zijn woorden geven. En dan maakt het inderdaad niet veel uit wat hij zegt. Ik had een hoge dunk van Nederland, of om Rita’s woorden te gebruiken, ik was trots. Maar als je alleen naar de zaterdagavonden van RTL 4 kijkt, krijg je een behoorlijk vertekend beeld. Een beeld dat wordt bijgesteld door tijdens een voetbalwedstrijd naar spreekkoren te kijken. Hoe voelt het om midden in een mensenmassa op en neer te springen en in koor Joden te roepen? Op een ritme, alsof die hele massa in één keer in Tiesto is veranderd. In het vingeren van een menselijke grammofoonplaat op een levensgrote draaitafel. Als je daartoe in staat bent, volledig te vergeten wie je bent en te veranderen in een zingende skippybal, dan kan ik me inderdaad voorstellen dat je dat gedrag ook op andere manieren kunt vertonen. Dat soort Nederlanders bestaat ook. Maar ook dat is zeer eenzijdig en bekrompen, want hoewel ik werkelijk vind dat al Geerts partijgenootjes een vreemde, beetje macabere uitstraling hebben, mag ik er toch van uit gaan dat het intelligente en verstandige mensen zijn. Ze zijn immers opgeleid om leiding te geven aan een land van vele miljoenen mensen. Zij hebben bewust de keuze gemaakt om achter deze nieuwe leider te gaan staan en hem te steunen en verdedigen in het verspreiden van zijn boodschap. En met hun hebben vele anderen dat ook al gedaan, volgens de peilingen. Maar dank zij Maurice heb ik ook van peilingen niet zo’n heel hoge dunk meer. Ze geven een stemming weer. En iedereen weet dat stemmingen kunnen overwaaien. Maar dit is geen stemming meer, dit lijkt een hardnekkige bui. Een bui waarin mensen zich uit angst achter Geerts gelijk scharen. Humor omdat het zo oud is, dit gedrag en de gevolgen. De open kranen en dradige dweilen. Waar zijn ze toch zo bang voor. Allereerst natuurlijk de Islam. Maar dat snap ik niet, want volgens mij zijn het juist mensen die nauwelijks contact hebben met Moslims en doorgaans heel weinig weten van het geloof. Stel dat Geert gelijk heeft. Waarin is me overigens nog niet duidelijk. Dan zou Nederland na al die honderden jaren dat de islam bestaat, ineens gevaar lopen om daar door overgenomen te worden. Hoe dan? Want daar doet hij nogal vaag over. In elk geval is het zo ernstig dat we de koran moeten verbieden. Of op zijn minst enkele bladzijden eruit moeten laten scheuren. Geert vindt dat zo belangrijk, dat hij, ondanks een overduidelijk teken dat hij niet welkom is, tot in de rechtzaal probeert om toch nog naar Engeland te gaan om zijn filmje te laten zien. Dude, they’re JUST not that IN to you. Overigens zou iemand hem wel eens mogen wijzen op You Tube, dat scheelt een hoop moeite. Maar goed, stel, we geven geert gelijk en zeggen dat we inderdaad in de grondwet of welke wet dan ook vastleggen dat de koran verboden wordt, of dat bepaalde passages verboden zouden moeten worden. Hoe wou je dat ooit voor elkaar krijgen zonder op alle mogelijke manieren tegen de onmogelijkheid hiervan te lopen. Sterker nog, het zou wel eens een zaak kunnen worden in Den Haag. En dan niet de Kamer, maar het Strafhof, waar Geert, inmiddels staatshoofd, uiteraard, aangeklaagd wordt wegens schending van de mensenrechten. Want daar zou het toch op neerkomen als je mensen verbiedt hun geloof op hun eigen manier (dus inclusief hun eigen heilige boek) te belijden. Zo ver zou hij het niet laten komen, want ik denk dat hij heel erg goed weet waar de grens ligt. Bovendien ligt zijn tactiek vooral in de opjutterige stijl. Kijk dan toch wat hem wordt aangedaan. Zie je wel dat ze allemaal tegen hem zijn, die oude garde, dat blok van achterkamertjespolitici. Alles, iedereen, de media. Een beetje zoals de moeder van Jan Smit. Maar degenen die op het stemmen, of dat in elk geval willen gaan doen, zouden die dat ook weten? De boze en bange mensen die hem geloven en geloven in wat hij zegt. Of gaan die ervan uit dat Geert ook echt als premier aan de slag gaat met zijn eerste agendapunt, crisis of niet. Eerst de Islam. Hoe dan? Alle huizen af om de desbetreffende bladzijden in beslag te nemen? Een controleur in de moskeeën opstellen om erop toe te zien dat ze niet worden uitgesproken? Misschien moet ik het eerder op bestuurlijk niveau bedenken. Want natuurlijk moet zo’n wet eerst nog door twee kamers. En als een vliegtuigje al kabinetsperioden kan overstijgen, dan zal dit vast en zeker tot aan Geerts pensioen als een heet ijzer blijven hangen. Voor zijn opvolger, Goort. Hoe dan ook zal de humor zitten in de momenten dat ’s avonds bij man bijt hond in het itempje Van Venlo naar Verdoemenis iemand aan de eettafel vertelt wat hij die dag gedaan heeft: Nou ja, crisis he? Werkeloos, thuis op de bank. Maar morgen alles anders. Naar de Kamer van Koophandel. Voor een copyright. Hoezo? Nou ja, crisis, hé. Thuis op de bank de herhalingen van South Park te kijken, die ene aflevering met Spielberg over Raiders of the Lost Ark. En dat bracht hem op een ideetje. Want als ze dan tóch die wet er doorheen jassen…
De lol lijkt al lang niet meer te leven
Nu ik me eigenlijk niets fijners kan indenken dan ergens anders te wonen, lijkt de vraag om advies over het tegenovergestelde onnodig. En toch ligt hij hier en ineens is het allemaal niet zo vanzelfsprekend meer. De tijd van Quakje en Semafoor zijn vervlogen en de lol lijkt al lang niet meer te leven. Of misschien is dat allen maar vanuit mijn oogpunt zo. Nog los van de economische crisis lijkt Nederland met de dag chagrijniger te worden. De leuke exotische buitenlandse buurman bestaat alleen nog in de herhalingen van Zeg eens Aa en uiteraard heeft ook die inmiddels de status van irreële bnner bereikt. Het blijven mensen, maar ze worden neergezet als wat anders. Het is iets wat TV met mensen doet. Het creëert een soort nationaal bewustzijn waarin ze bovendien elkaar voor de voeten lopen om maar als eerste exact hetzelfde te kunnen melden. En zodoende hupsen ze hype na hype de dagen door, terwijl dingen die er toe doen volledig aan hen voorbij te lijken gaan. Als een jong stelletje dat op pijnlijke wijze uit elkaar gaat, haalt het alle voorpagina’s. Als er een smeuïg boeken wordt geschreven, volgen er Kamervragen. Maar in diezelfde Kamer klinkt geen kik als de premier burgers de kans ontneemt tot het uitoefenen van invloed over wezenlijke grondrechten. Daar past geen camera op. Het boeit de mensen niet. De lol is dood men lijkt verslaafd geraakt aan brood en spelen. En laat het aan persvoorlichters over om voer te strooien en met hoepels te zwaaien. Maar goed. Intussen gaat het leven ook gewoon door en leven mensen hun leven. Ontslagen, wachtend op ontslag, werkend tegen ontslag en knopend aan einden van touwen. Lussen die de strop vormen voor de lol. Zakenlui verhangen zichzelf uit pure ellende en als degenen die altijd de leiding hebben gehad het laten afweten, dan gaat normaliter bij iedereen wel een lampje branden dat er iets goed mis is. Maar inderdaad lijkt negeren de beste manier om er mee om te gaan. En dat is ook niet zo gek. De problemen liggen namelijk voornamelijk in onzichtbare hoekjes. Geld bestaat alleen uit cijfertjes op papiertjes er beeldschermen. De muntjes die door onze handen gaan blijven komen, zelfs al is het minder vaak. Er is elke avond een maaltijd (nou ja, niet voor iedereen, maar over het algemeen). Hoewel iedereen het zwaar schijnt te hebben volgens krant, tv, internet en alle andere plekken waar het maar te melden valt, loopt iedereen nog steeds rond. Dan is het moeilijk om te begrijpen dat er iets aan de hand is. Wat dan? In mijn ogen is er uiteraard alles aan de hand omdat de basis van het systeem niet deugt. Maar dat lijkt op de een of andere manier net zo wankel als de grondwet. Hoewel het nog maar de vraag is of die wat voorstelt, als je naar de praktijk kijkt. In de praktijk kan de overheid niet garanderen dat ik moet toestaan dat mijn kind op een dag een elektronische chip geïmplanteerd krijgt. Maar goed, wij hebben het liever niet over de grondwet. En als er dan toch gestemd moet worden, dan liever op een van de mensen waarvan Eminem zou zeggen: We Made You. En als je het vanuit zijn ogen bekijkt, dan lijkt er toch nog een zuchtje leven te zitten in de dode lol. En heel af en toe lijkt het dan net alsof er even geen miljoenenbedragen en mensenlevens en banen en investeringen en vooral media tussen zit. Tussen jezelf en de persoon aan de andere kant van het beeldscherm. Of aan de andere kant van de speakers of mobielo of wat dan ook. Dan lijkt het even, heel even net een echt gesprek. Voor we terug gaan naar de reclame. Als ik dan toch naar Eminem mag kijken van Jamba, dan lijk ik af en toe uit zijn broek de lol even te voorschijn zien te komen.
***
It sings? Vroeg ze, terwijl Johhny haar doordringend aankeek. Maar dat volledig ter zake.
Dag Papa
Jawel, ook ik zat aan het televisiescherm geketend gisteren. En met mij in alle landen van de hele wereld een heleboel mensen. Wat een mooie mooie man. Wat een eenzame man. Wat hoop ik dat hij rust gevonden heeft. En daarna meteen de tv uit. Nou ja, zo goed als meteen; lege batterijen in een kapotte afstandsbediening kunnen vaak voor enige vertraging zorgen. Die enige vertraging was in dit geval behoorlijk fataal. Want zoals ik had verwacht begonnen de ratten op CNN hun ware gezicht te laten zien. Oh, for Gods sake, please leave the kid alone. Just leave them alone. Niet doorhebbende dat dit wederom een liedje van hun pa was, ving ik nog net een glimp op van het gebroken meisje en namens iedere moeder zuster en dochter wilde ik haar in mijn armen nemen en me verontschuldigen. Haar vertellen hoezeer het me spijt dat wij als mensen alle respect verliezen als er iets smeuiigs te vertellen valt. Dat we van nature een ongekende nieuwsgierigheid hebben die, in combinatie met wat onzuiver genetisch restmateriaal, maakt dat wij vergeten om allereerst liefde te tonen. Maar dat kon ik niet doen. Ik kon nog wel net zien dat ze daar niet alleen stond. Dat er om haar heen een groepje mensen stond dat die rol met alle liefde zou vervullen. Een groep mensen die dwars door al de mythen en sagen heen, vooral deelgenoot waren van het leven van een broer, zoon, vader en neef. In al zijn vreemdheid. Mensen die haar zouden kunnen vertellen over zijn gewoonheid in al die gekte. Die voor haar de herinnering in stand houden van een vader, in plaats van een godheid. Maar ik wilde haar nu niet zien. Ik wilde voor haar de ogen van de wereld sluiten en zeggen: huil maar lekker, het mag en niemand die je er op aan zal kijken. Maar het zou weer een leugen van het leven zijn, weer een van die dingen waarvoor haar vader zich zo naarstig voor probeerde te verstoppen. En ik bedacht me dat er op zo’n moment eigenlijk ook niets anders is wat je zou kunnen willen dan je verstoppen. En dan nog het liefst in de warme armen van een moeder of oma. Van die armen waarvan je je normaalgesproken afvraagt of de eraan hangende vetfubbers met wat cosmetische chirurgie geschikt genoeg zouden zijn voor een korte testvlucht op de eerste menselijke vleugels. Nu zouden zulke armen vooral het gevoel geven van warm veilig vlees, en als ze haar maar stevig genoeg vasthouden, dan ze het kleine meisje misschien voor heel even terug kunnen vallen in het veilige gevoel van de baarmoeder, van voor het leven zijn ware gezicht liet zien. Michael Jackson had voor haar maar een gezicht en het heette papa.
Geen Plechtigheid van de Premier, Maar een Feessie van het Volk
Dit jaar was het anders. Hoewel de media er wederom marginaal mee omgingen, was het nu toch anders. De dag stond in het teken van iets anders. Niet het eindeloze vingerwijzen, maar eerder het vingeren, om in de beeldspraak te blijven.
Vandaag was een feest van de mensen, geen premier of afgezant, maar gewoon iedereen die er wilde zijn en erin mee wilde delen. Ik weet niet of het Boris was o iemand anders, maar het was een uitspraak die de sfeer zo´n beetje perfect samenvatte. Het is weliswaar een dag om de slavernij te gedenken, maar toch vooral om de vrijheid te vieren.
En inderdaad, op het moment dat ik het Oosterpark binnenliep leek er een last van me af te vallen.
Ik vond het vreemd, want op zich heb ik geen echte persoonlijke last van het slavernijverleden. Maar de last die ik van me af voelde vallen was de last dat het mis zat tussen ons, tussen de mensen met wie ik mijn wereldje deel. In het Oosterpark bleek dat niet zo te zijn. In het Oosterpark bleek dat we nog steeds net als alle andere jaren dat ik hier woon, mekaar nog steeds graag opzoeken, dat we nog steeds blij worden van elkaars andersheid en dat we die blijdschap graag met mekaar delen omdat we weten dat we daarin hetzelfde zijn.
Ik zou het vergeten als ik mijn leven inderdaad alleen door de media zou laten bepalen. Dan zou ik niet naar het Oosterpark zijn gegaan maar met een zucht hebben geconstateerd dat Geert de Kamer als een soort schaakspel gebruikt waarin hij via vernuftige zetten iedereen mat wil zetten. Dan zou ik hebben gedacht dat iedereen die niet meer dan vier generaties aan familie hier heeft wonen, eigenlijk niet welkom is, maar dat dat nooit gezegd wordt omdat we tolerant horen te zijn. Dan had ik waarschijnlijk echt gedacht dat het niet meer de moeite waard was.
Maar vanmiddag zag ik iets anders. Ik zag mensen en ik zag muziek en ik zag liefde, verspreid over een gigantisch groen picknickkleed. En ik bedacht me dat het wel dankzij de slavernij was dat ik daar zat. En dat was een feit waar ik niet omheen kon en kan. Ik herdenk dan ook helemaal niet de slavernij, maar vier de vrijheid. Het mag, en in het Oosterpark wist iedereen dat stiekem. Daarom was het dit jaar geen plechtigheid van de premier, maar een feessie van het volk. En we hebben het gevierd, met zijn allen.
Ik denk aan Cynthia Mc Leod. Die suiker was inderdaad peperduur en de prijs had nooit betaald mogen worden. Maar vandaag was de nasmaak niet bitterzoet. Voor de verandering proefde het naar Marienburg zonder het bloed, het zweet of de tranen.
