Dit jaar was het anders. Hoewel de media er wederom marginaal mee omgingen, was het nu toch anders. De dag stond in het teken van iets anders. Niet het eindeloze vingerwijzen, maar eerder het vingeren, om in de beeldspraak te blijven.
Vandaag was een feest van de mensen, geen premier of afgezant, maar gewoon iedereen die er wilde zijn en erin mee wilde delen. Ik weet niet of het Boris was o iemand anders, maar het was een uitspraak die de sfeer zo´n beetje perfect samenvatte. Het is weliswaar een dag om de slavernij te gedenken, maar toch vooral om de vrijheid te vieren.
En inderdaad, op het moment dat ik het Oosterpark binnenliep leek er een last van me af te vallen.
Ik vond het vreemd, want op zich heb ik geen echte persoonlijke last van het slavernijverleden. Maar de last die ik van me af voelde vallen was de last dat het mis zat tussen ons, tussen de mensen met wie ik mijn wereldje deel. In het Oosterpark bleek dat niet zo te zijn. In het Oosterpark bleek dat we nog steeds net als alle andere jaren dat ik hier woon, mekaar nog steeds graag opzoeken, dat we nog steeds blij worden van elkaars andersheid en dat we die blijdschap graag met mekaar delen omdat we weten dat we daarin hetzelfde zijn.
Ik zou het vergeten als ik mijn leven inderdaad alleen door de media zou laten bepalen. Dan zou ik niet naar het Oosterpark zijn gegaan maar met een zucht hebben geconstateerd dat Geert de Kamer als een soort schaakspel gebruikt waarin hij via vernuftige zetten iedereen mat wil zetten. Dan zou ik hebben gedacht dat iedereen die niet meer dan vier generaties aan familie hier heeft wonen, eigenlijk niet welkom is, maar dat dat nooit gezegd wordt omdat we tolerant horen te zijn. Dan had ik waarschijnlijk echt gedacht dat het niet meer de moeite waard was.
Maar vanmiddag zag ik iets anders. Ik zag mensen en ik zag muziek en ik zag liefde, verspreid over een gigantisch groen picknickkleed. En ik bedacht me dat het wel dankzij de slavernij was dat ik daar zat. En dat was een feit waar ik niet omheen kon en kan. Ik herdenk dan ook helemaal niet de slavernij, maar vier de vrijheid. Het mag, en in het Oosterpark wist iedereen dat stiekem. Daarom was het dit jaar geen plechtigheid van de premier, maar een feessie van het volk. En we hebben het gevierd, met zijn allen.
Ik denk aan Cynthia Mc Leod. Die suiker was inderdaad peperduur en de prijs had nooit betaald mogen worden. Maar vandaag was de nasmaak niet bitterzoet. Voor de verandering proefde het naar Marienburg zonder het bloed, het zweet of de tranen.
