Jawel, ook ik zat aan het televisiescherm geketend gisteren. En met mij in alle landen van de hele wereld een heleboel mensen. Wat een mooie mooie man. Wat een eenzame man. Wat hoop ik dat hij rust gevonden heeft. En daarna meteen de tv uit. Nou ja, zo goed als meteen; lege batterijen in een kapotte afstandsbediening kunnen vaak voor enige vertraging zorgen. Die enige vertraging was in dit geval behoorlijk fataal. Want zoals ik had verwacht begonnen de ratten op CNN hun ware gezicht te laten zien. Oh, for Gods sake, please leave the kid alone. Just leave them alone. Niet doorhebbende dat dit wederom een liedje van hun pa was, ving ik nog net een glimp op van het gebroken meisje en namens iedere moeder zuster en dochter wilde ik haar in mijn armen nemen en me verontschuldigen. Haar vertellen hoezeer het me spijt dat wij als mensen alle respect verliezen als er iets smeuiigs te vertellen valt. Dat we van nature een ongekende nieuwsgierigheid hebben die, in combinatie met wat onzuiver genetisch restmateriaal, maakt dat wij vergeten om allereerst liefde te tonen. Maar dat kon ik niet doen. Ik kon nog wel net zien dat ze daar niet alleen stond. Dat er om haar heen een groepje mensen stond dat die rol met alle liefde zou vervullen. Een groep mensen die dwars door al de mythen en sagen heen, vooral deelgenoot waren van het leven van een broer, zoon, vader en neef. In al zijn vreemdheid. Mensen die haar zouden kunnen vertellen over zijn gewoonheid in al die gekte. Die voor haar de herinnering in stand houden van een vader, in plaats van een godheid. Maar ik wilde haar nu niet zien. Ik wilde voor haar de ogen van de wereld sluiten en zeggen: huil maar lekker, het mag en niemand die je er op aan zal kijken. Maar het zou weer een leugen van het leven zijn, weer een van die dingen waarvoor haar vader zich zo naarstig voor probeerde te verstoppen. En ik bedacht me dat er op zo’n moment eigenlijk ook niets anders is wat je zou kunnen willen dan je verstoppen. En dan nog het liefst in de warme armen van een moeder of oma. Van die armen waarvan je je normaalgesproken afvraagt of de eraan hangende vetfubbers met wat cosmetische chirurgie geschikt genoeg zouden zijn voor een korte testvlucht op de eerste menselijke vleugels. Nu zouden zulke armen vooral het gevoel geven van warm veilig vlees, en als ze haar maar stevig genoeg vasthouden, dan ze het kleine meisje misschien voor heel even terug kunnen vallen in het veilige gevoel van de baarmoeder, van voor het leven zijn ware gezicht liet zien. Michael Jackson had voor haar maar een gezicht en het heette papa.
