Gedogen. Oftewel, iets niet goed vinden maar het toch toelaten, als ik het goed begrepen heb. Dus gaat Geert straks iets accepteren wat hij eigenlijk niet okay vindt. En om te zorgen dat hij het iets makkelijker kan slikken, mag hij van tevoren horen wat er allemaal gaat gebeuren en mag hij ook zeggen wat Mark en Maxime straks allemaal wel en niet mogen. Wat hij wel en niet zal gedogen van het kabinet. Dat gaan ze ook van tevoren afspreken.
Zo vindt Geert het bijvoorbeeld schandalig dat mensen niet tot twee jaar langer dan hun houdbaarheidsdatum moeten doorwerken. Maar hij zal het toestaan, als ze het maar van tevoren afspreken. Zijn achterban heeft hem niet gekozen omdat hij dat zo belangrijk vindt. Ook zal hij zich niet meer inzetten voor de zieken en zwakken. Hij zal gedogen dat daar inderdaad van alles anders moet. Dat bijvoorbeeld hun ziektekostenverzekering met 300 procent omhoog gaat. Dat kan eigenlijk niet, maar hij zal het toch accepteren. Waarom eigenlijk?
Waarschijnlijk omdat hij in ruil voor die acceptatie iets terugkrijgt. En dat moet nogal wat zijn, want uiteindelijk als de regering eenmaal begint te regeren, heeft hij niets meer te zeggen. In de kamer zal hij zijn mond moeten houden, want hij heeft immers beloofd het kabinet en diens plannen te gedogen. Dus hij moet wel iets enorms hebben binnengehaald. Maar wat dan? Of is het niet Geert die het kabinet gedoogt, maar juist andersom?
Zou het gedoogakkoord juist voor Geert gelden. Dat hij gedoogd wordt, zolang Mark en Maxime maar de ruimte om hun eigen plannen uit te voeren? Dat zijn het zijn die het eigenlijk niet goed vinden wat Geert doet en vindt en zegt, maar dat toch accepteren. Jammer dat we het niet mogen zien of horen. Wat ze dan allemaal afspreken. Gewoon uit benieuwdheid. Misschien is het een soort kwartetten. Mag ik van jou dan de AOW-leeftijdsverhoging, dan krijg jij van mij het assimilatiecontract. O, heb je dat niet. Nou doe dan maar de etnische registratie.
Kom op nou Mark, wat kan het jou nou schelen dat we officieel vastleggen wie er wel en niet een kleurtje heeft. Jouw hele achterban is blank, die zullen er niet wakker om liggen.
Nou Geert, dat is wel een beetje kort door de bocht, je kan moeilijk van Laetitia zeggen dat…
Ik zeg wat ik wil. En word dan maar rood als je het niet aan kunt horen. Bovendien doen jullie het zelf ook.
Wat?! (Maxime laat van zich horen). Wij doen helemaal niks!
Natuurlijk wel, Siem, elke keer als je het hebt over de Joods-Christelijke wortels van Nederland probeer je toch ook een gezicht te geven aan de groep waar jij voor staat. Juist jij zou me moeten steunen, want het jouw religie die bedreigd wordt door deze achterlijke…
Maxime fronst diep en bedenkt hoe hij hier het laatste woord in kan krijgen. Een theologisch elaas is aan zo’n goddeloze man natuurlijk niet besteed. Hij zal hem in een andere hoek moeten drijven. Gelukkig komt Mark hem tegemoet. Mark die leeft in een wereld van cijfers en economische modellen heeft natuurlijk geen boodschap aan gevoelsmatige kwesties.
Jongens, laten we de koppen erbij houden, het gaat er nu om hoe we de economie kunnen…
De lichte twinkeling in Maxime’s ogen laat zien dat hij hier verder wel raad mee weet. Mark moet je vooral te vriend houden en het gevoel geven dat hij inderdaad de regie in handen heeft. Het gaat ook helemaal niet om een miljardje meer of minder, dat regelen we onderling wel, tenminste als het CDA niet aan de zijlijn komt te staan. En dat is zijn enige missie. Regeren. Dus door met Geert.
Goed Geert, jij kunt wel zeggen wat je wilt, aangezien je toch niet in het kabinet komt. We moeten alleen zorgen dat we niets afspreken waar we achteraf op terug moeten komen. Dus als wij nu gewoon niets overeenkomen religieën dan wel ideologiën, kun jij achteraf gewoon blijven roepen wat de Islam niet is en kan ik zeggen dat we dat niet hebben afgesproken en dat wij jouw mening in deze niet delen, maar dat het ook niet in het regeerakkoord te vinden is. Dan voorkomen we in elk geval dat daar vragen over gesteld worden.
Dus ik mag straks gewoon blijven zeggen wat ik wil?
Ja, op zich wel…
Maxime begint met het formuleren van een antwoord met zoveel mogelijk bijzinnen, maar Geert kreeg de klassieke tunnelvisieblik in zijn ogen na het woord ja en zoekt naar een plekje in zijn hersenen waar hij dat zal kunnen opslaan, mocht hij in een aankomend debat Maxime daar nog even op moet wijzen. Mark krabt intussen geergerd aan zijn nekvel, omdat het nu wederom gaat om iets anders dan de economie. Gelukkig pikken de beide mannen dat haarfijn op. De jarenlange kamerervaring heeft hen daar een zesde zintuig voor gegeven. Poeslief gaan ze terug naar agendapunt nummer een.
We kunnen natuurlijk een nieuw belastingvoordeel bedenken voor kleine ondernemers. Iets met korting op groene bedrijfswagens of zo. Die zullen ze moeten aanschaffen bij jouw achterban, Mark, dus die gaan wel akkoord. En ook voor de mijne zal het klinken als een handreiking. En zelfs jij, Geert kan het verkopen als iets wat jij hebt binnengehaald voor de hardwerkende schilder. Hoe heette hij ook alweer? O ja Henk. En voor Ingrid gaan we dan schuiven in de kinderopvang. O, O Ja! Ik heb ‘t!
Maxime raakt op dreef. Snel schets hij een hervormingsplan waarin de kinderopvang net als de leerplicht tot een basispakket gaan horen, waarbij je extra kan inkopen als je meer wilt. Een beetje zoals we ook met het zorgstelsel zijn begonnen. Eerst iedereen het recht bieden op een verzekering en vervolgens dat recht omvormen tot plicht en tot slot als iedereen daar ook echt aan meebetaalt, de kosten zwaar omhoof laten schieten. Een aangezien het nu vanuit de overheid geregeld wordt, komt al dat geld allereerst bij ons binnen. En wat binnenkomt telt als inkomen.
Mark klappert met zijn oren en vraagt zich af waarom die man zich in hemelsnaam een christen noemt. Hij past perfect in de VVD-familie. Geert denkt hetzelfde daarover, met als verschil dat hij Maxime liever zou inlijven in zijn eigen, de perfecte vervanging voor de jampot van een Hero. Maar nee, dat zal nog zeker twee termijnen moeten wachten. Of misschien niet eens twee, want zijn plannen om ergens rond de zomer van 2011 het kabinet toch uiterst verongelijkt te laten vallen onder het mom van ik ben belazerd mogen natuurlijk niet in gevaar komen. Daarvoor staat er teveel op het spel. De alliantie rekent op hem. Dan merkt hij dat de twee hem vragend aankijken. Vlug gooit hij zijn geijkte inmiddels al lang niet meer grappige ijsbreker er in.
Ja, ik blijf toch bij die kopvoddentax.
Kom nou, Geert, dat station zijn we nou wel gepasseerd.
Ja, maar luister nou, een miljoen moslima’s a tien euri per jaar is met vier jaar toch bijna een half miljard. Bovendien zal iedereen daar zo geschokt op reageren dat niemand meer oog heeft voor het feit dat we het JSF project inmiddels hebben ondergebracht in het pakket hervorming Defensie. En als we het nou vrijwillig maken?
Niet wetende waarom hij erop ingaat, hoort maxime zichzelf vragen. Hoezo vrijwillige belasting?
Nou ja, je mag kiezen of je het wel of niet betaalt, maar die keuze is zo diep verstopt in zulke kleine lettertjes in dat al die analfabeten er toch…
Ja, kappen nou, terug naar de orde van de dag. Mark, jij had nog iets met liberaliseren van de…
Dan laten drie Blackberry’s met veel gepiep en gebleib van zich horen. Waarna een van de drie mannen met een zucht die boekdelen spreekt een eind maakt aan het kwartetten:
Tjeenk. Nou, lekker dan.
Tjeenk.
